Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Skarżący, Strona skarżąca), działając przez ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z dnia 30 grudnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Organ) skargę na postanowienie tegoż Organu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Skarga została przekazana przez Organ przy piśmie z dnia 3 lutego 2020 r., w którym zawarto równocześnie wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na uwzględnienie skargi w całości, mocą postanowienia z dnia [...] nr [...].
W następstwie powyższego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2020 r., zwrócono się do Organu o udzielenie informacji czy na postanowienie wydane w trybie autokontroli, została wniesiona skarga do sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 17 marca 2020 r. Organ poinformował, że postanowienie wydane w trybie autokontroli nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie: P.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Z kolei art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie skarga wpłynęła do Organu w dniu 3 stycznia 2020 r. Trzydziestodniowy termin na jej uwzględnienie, zgodnie z treścią art. 54 § 3 P.p.s.a., upływał w dniu 2 lutego 2020 r., jednakże dzień ten przypadł na niedzielę tj. dzień ustawowo wolny od pracy, co z kolei wynika z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 90 z późn. zm.). Przepis art. 83 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W konsekwencji powyższego przyjąć należało, stosownie do treści art. 83 § 1 P.p.s.a., iż ostatnim możliwym dniem na dokonanie czynności polegającej na uwzględnieniu skargi był dzień [...]. Organ, w wyniku uwzględnienia w całości złożonej do sądu administracyjnego skargi, wydał postanowienie z dnia [...], zachowując zatem, w kontekście powołanych wyżej regulacji, termin przewidziany do dokonania tej czynności. Uznać zatem należało, że Organ w sposób prawidłowy skorzystał z przysługujących mu uprawnień autokontrolnych.
W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a
O zwrocie kosztów postępowania od Organu na rzecz Strony skarżącej, orzeczono z kolei na mocy art. 201 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Zasądzoną kwotę stanowią wyłącznie koszty zastępstwa procesowego (480,00 zł), określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz.1804 z późn. zm.), a to z uwagi na fakt, iż Strona skarżąca jest ustawowo zwolniona od kosztów sądowych z mocy art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U z 2020 r. poz. 266 z późn. zm.).
W tym stanie sprawy, orzeczono jak w sentencji.