Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w części decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. i orzekając co do istoty sprawy określił M. i P. M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł.
Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi podatników w dniu 2 listopada 2010 r.
Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. pełnomocnik podatników, działając na podstawie art. 213 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wniósł o uzupełnienie decyzji z dnia 28 października 2010 r. "co do jej rozstrzygnięcia".
Następnie w dniu 1 grudnia 2010 r. (data nadania) pełnomocnik M. i P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję z dnia [...] r. [...].
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uzupełnienia powołanej wyżej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż skargę złożono przedwcześnie albowiem stosownie do treści art. 213 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia lub sprostowania decyzji, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. Zatem, zdaniem organu w dniu wniesienia skargi trzydziestodniowy termin do jej wniesienia, nie rozpoczął jeszcze biegu.
Przy piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przesłał duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] r. nr [...] odmawiającego uzupełnienia decyzji z dnia [...] r., z którego wynika, że zostało ono doręczone pełnomocnikowi podatników w dniu 14 grudnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona przed terminem.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 roku nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej O.p.) strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji (§ 4).
Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, a przepis § 4 stosuje się odpowiednio (§ 5).
W myśl zaś art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednakże, zgodnie z art. 213 § 5 O.p. w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia lub sprostowania decyzji, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia postanowienia. Termin do złożenia skargi nie biegnie więc od dnia doręczenia pierwotnej decyzji (t.j. decyzji z dnia [...] r.), ale od dnia otrzymania decyzji zawierającej stosowne uzupełnienie bądź postanowienia o odmowie uzupełnienia.
Zatem złożenie przez pełnomocnika skarżących wniosku o uzupełnienie decyzji
Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] spowodowało, że termin do złożenia skargi rozpoczął bieg dopiero od dnia doręczenia pełnomocnikowi M. i P. M. postanowienia z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji.
W związku z powyższym Sąd uznał skargę M. i P. M. za przedwczesną, bowiem wniesiono ją w dniu 1 grudnia 2010 r., t.j. przed doręczeniem postanowienia z dnia [...] r., co nastąpiło w dniu 14 grudnia 2010 r.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 213 § 5 O.p., orzekł jak w sentencji postanowienia.