Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji) i jednocześnie ustanowił dla niego adwokata z urzędu (pkt 2 sentencji).
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata P. D. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2013 r. ww. pełnomocnik zawarł "opinię o bezzasadności skargi". W tych ramach oświadczył, że zaskarżone postanowienie (omyłkowo wskazano na decyzję) – w jego ocenie – zostało wydane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. W piśmie tym pełnomocnik zawarł nadto wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która nie została zapłacona ani w całości, ani w części.
W dalszej kolejności, w toku rozprawy przeprowadzonej przed Sądem w dniu 27 listopada 2013 r., zastępujący pełnomocnika z urzędu, aplikant adwokacki podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 10 września 2013 r. o bezzasadności skargi, wnosząc o oddalenie skargi. Jednocześnie podtrzymał wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która nie została zapłacona w części, ani w całości.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r."). Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5.
Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia – należy do tej trzeciej kategorii, gdyż przedmiotem sporu nie była należność pieniężna.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł, które, wedle § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23%.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.