Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 2 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1519/19

Uzasadnienie

1. 1. Przedmiotem skargi A Sp. z o. o. w likwidacji w R. (dalej: skarżący, Spółka) jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., o.p.) decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami i dokonującą zabezpieczenia na majątku podatnika w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.
2. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi.
3. 2.1. Z akt sprawy wynika, że w złożonej deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r. Spółka wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni w wysokości [...] zł (k. 32).

W wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie upoważnienia do kontroli wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] nr [...] przez pracowników ww. Urzędu w zakresie prawidłowości i rzetelności kwot wykazanych w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015r. (k. 7-10 - analiza dot. zasadności zabezpieczenia zobowiązań podatkowych), ustalono że Spółka oraz jej kontrahenci brali udział w tzw. karuzeli podatkowej, o czym świadczą okoliczności transakcji wskazane w punktach od 1) do 21) wyszczególnionych na str. 4-5 ww. analizy (także str. 3-4 zaskarżonej decyzji).

W zakresie sprzedaży ustalono, że Spółka we wrześniu 2015 r. zewidencjonowała faktury tytułem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów o nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] wystawione dla B s.r.o [...] T. [...], w zakresie których transport do nabywcy za granicę RP nie został potwierdzony, co zostało opisane na stronie 2 zaskarżonej decyzji.

W zakresie ustaleń dotyczących ww. kontrahenta wskazano, że organ podatkowy zwrócił się z zapytaniami do czeskiej administracji podatkowej w sprawie transakcji Spółki w z B s.r.o. mających miejsce w okresie od [...] do [...]. Z uzyskanej informacji wynika, że ww. podmiot po zmianie nazwy został wykreślony z rejestru handlowego w dniu [...]. Z informacji SCAC za okres 10/2015-11/2015 wynika, że firma posiadała siedzibę wirtualną, czeski organ podatkowy nie natrafił na żadną osobę upoważnioną do działania w imieniu podatnika. Organowi podatkowemu zostały dostarczone przez firmę księgową faktury sprzedaży firmy B s.ro. dla kontrahenta z Bułgarii - Firmy "L" (wszystkie wystawione w języku polskim). Z informacji SCAC wynika, iż ww. bułgarska firma nie prowadziła żadnej działalności i nie zarejestrowała żadnych przychodów i wydatków w okresie od [...] do [...].

W zakresie dokonanych zakupów ustalono, że Spółka w badanym okresie zewidencjonowała 4 faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane od C Sp. z o. o. i od D (wykaz ww. faktur - str. 5 decyzji Naczelnika, kopie faktur na kartach: 24, 28, 32 i 37 uzupełnionych akt sprawy, kopia rejestru zakupów VAT za wrzesień 2015r. - k. 21-22). W konsekwencji, na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. 2020r., poz. 106 ze zm., dalej: u.p.t.u.) uznano, że ww. faktury nie stanowią podstawy do rozliczenia w deklaracji VAT.

Stwierdzono także, że Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie, jaki wynika z wystawionych przez nią faktur, a jedynie pozorowała prowadzenie tej działalności, a dokonane przez Spółkę nabycia towarów i usług nie były związane z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji nie były związane z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem. Oznacza to, że w zakresie pozostałych nabyć ujętych przez Spółkę w ewidencji zakupów za wrzesień 2015 r. nie przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. obniżenie to przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, o których mowa w art.

1. 15. Rozliczenie VAT za wrzesień 2015 r. zawarto w tabeli na str. 6 decyzji.

Ponadto Naczelnik przekazał w dniu 16.11.2015r. na rachunek bankowy Spółki część kwoty zwrotu podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r. w wysokości [...] zł, natomiast pozostała część w wysokości [...] zł została zarachowana w dniu [...] na poczet zaliczki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 09/2015 r. (informacja przekazana w toku postępowania odwoławczego oraz z wydruk kart kontowych - k. 3).

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik wydał w dniu [...] decyzję znak: [...] określającą przybliżoną kwotę zobowiązania wynikającą z nienależnie otrzymanego zwrotu w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania należnych na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł i dokonującą zabezpieczenia na majątku podatnika w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

1. 2.2. W odwołaniu Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła naruszenie:
2. 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.EU.L. 2006.347.1 ze zm., dalej: Dyrektywa VAT) przez nieprawidłową interpretację oraz błędne zastosowanie polegające na wykładni przepisów, bez uwzględnienia orzecznictwa TSUE, jak również poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że strona nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur VAT; art. 13 ust. 1 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokonane przez Spółkę dostawy nie spełniały kryteriów wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z uwagi na brak wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie towar faktycznie był dostarczany na terytorium innych krajów UE, w których miał siedzibę odbiorca sprzedawanych przez stronę towarów; art. 15 ust. 2 u.p.t.u. poprzez błędne uznanie, że Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej w sytuacji, gdy niewątpliwie taka działalność była prowadzona o czym świadczy chociażby szereg czynności w postaci wynajmowania lokalu, magazynu czy zatrudnianie pracowników, art. 42 ust. 1 u.p.t.u. poprzez brak zastosowania do wykazanych dostaw 0% stawki VAT;
3. 2) naruszenie prawa procesowego tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art 191 w zw. z art. 210 § 4 o.p. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, naruszenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dowolne przyjęcie, że Strona nie dochowała należytej staranności, a w rezultacie działała ze świadomością, iż transakcje w których uczestniczyła stanowiły nadużycie; art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 o.p. przez ich nieprawidłowe zastosowanie i udzielenie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że istnieje uzasadniona obawa, iż kwota określonego zobowiązania nie zostanie zapłacona; i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 121 §1 o.p. nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania podatnika do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art 124 o.p. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy; art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. wobec nie podjęcia w toku postępowania przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

1. 2.3. Zaskarżoną decyzją Dyrektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika.

W uzasadnieniu przywołał art. 33 o.p. i wskazał, że okoliczności wymienione w art. 33 § 1 o.p. są jedynie przykładami ("w szczególności"), co oznacza zastosowanie katalogu otwartego okoliczności definiujących termin "uzasadniona obawa". Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r., I FSK 63/14). Zróżnicowany charakter przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia z jednej strony nawiązuje do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego).

Zatem uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, zatem przedmiotem rozważań może być jedynie stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny) podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r., III SA/Wa 831/15).

Z kolei w wyroku z dnia 9 grudnia 2015r. III SA/Wa 379/15 WSA w Warszawie - za wyrokiem NSA z dnia 27 czerwca 2014r., II FSK 1884/12 – wskazano, iż "inne okoliczności", które uzasadniają obawę co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego to takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku. W wyrokach: WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., I SA/Po 943/14, WSA w Gdańsku z dnia 24 września 2014r., I SA/Gd 632/14, WSA w Rzeszowie z dnia 3 września 2015r., I SA/Rz 623/15 zauważono, że w świetle utrwalonego orzecznictwa NSA fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych jak również zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania (wyroki: NSA z dnia 4.11.1994r, SA/Gd 96/94, WSA w Białymstoku z dnia 18.01.2006r.

I SA/Bk 367/2005, WSA w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2010 r., I SA/Rz 248/10, WSA w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., III SA/Wa 2749/13). Za podobną okoliczność zostało w świetle orzecznictwa sądów uznane także ustalenie przez organ podatkowy, że przewidywana kwota zobowiązana podatkowego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości finansowych podatnika (np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2015r., III SA/Gl 66/15 i powołane tam wyroki). Ponadto w art. 33 o.p. mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, oznacza to, że mogą uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości (por. Dariusz Strzelec, "Udowodnienie a uprawdopodobnienie w sprawach podatkowych", Monitor Podatkowy 2012 r. Nr 6, Legalis). Stąd też organy podatkowe nie są zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane lecz jego uprawdopodobnienia, które nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu.

Odwołując się do art. 33 § 4 o.p., Dyrektor wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że danymi dającymi podstawę do określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego mogą być informacje zebrane w trakcie prowadzonych postępowań, które w wyniku ich analizy pozwolą na wnioskowanie o zasadności dokonania wymiaru podatku w wysokości - co do zasady - innej niż deklarowana przez podatnika. Dane te zostały dokładnie wskazane w decyzji Naczelnika na stronach od 2 do 5, a wyliczenie w przybliżonej wysokości zobowiązania (nienależnie otrzymanego zwrotu) - na jej str.

6. Natomiast stanowiący podstawę ich wyliczenia, a opisany w uzasadnieniu skarżonej decyzji materiał dowodowy, zgromadzony dotychczas w toku kontroli podatkowej (analiza doi. zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych- karty 7-10) oraz postępowaniu zabezpieczającym, wskazuje, że Spółka uczestniczyła w łańcuchu podmiotów dokonujących ciągu dostaw towarów w obrocie krajowym i wewnątrzwspólnotowym, mających znamiona tzw. karuzeli podatkowej i prowadzących do nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług - zwrotu podatku od towarów i usług. Oznacza to, że Naczelnik uczynił zadość obowiązkowi z art. 33 § 4 o.p. Ponadto stwierdzenie skutków ww. ustaleń w kwestii rozliczania nierzetelnych faktur przez Spółkę - co do finalnie przyjętych w tym zakresie kwot przez organ podatkowy - nastąpić może w kończącej postępowanie podatkowe decyzji ewentualnie określającej wymiar VAT za ten okres rozliczeniowy. Niemniej już na etapie zabezpieczenia wykonania zobowiązania należało odnieść ustalenia dokonane przez kontrolujących do stanu prawnego, w celu wskazania sposobu określenia kwoty przybliżonego zobowiązania.

Odnośnie przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania Dyrektor zauważył, że zawyżenie wysokości podatku naliczonego stwarza podstawy do przyjęcia, że rejestry służące rozliczeniu podatkowemu były prowadzone nierzetelnie, co stanowi przesłankę uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania w przyszłości. W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych, jak również zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania, uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania (por. wyroki: NSA z dnia 2 sierpnia 2011r. I FSK 1230/10, WSA w Łodzi z dnia 9 października 2012r., I SA/Ld 996/12; w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2013r., I SA/Bd 741/13).

Zdaniem organu odwoławczego istotnym w sprawie jest sam sposób powstania zabezpieczonego zobowiązania podatkowego. Określone w przybliżonej kwocie zobowiązanie podatkowe - kwota z tytułu nienależne otrzymanego zwrotu w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. - w momencie wydawania skarżonej decyzji o zabezpieczeniu stanowiła zobowiązanie podatkowe. Jak wynika z art. 52 § 2 o.p. w związku z art. 52 § 1 pkt 1 o.p., na równi z zaległością podatkową (o której mowa w art. 51 o.p.) traktuje się zwrot podatku, jeżeli podatnik wykazał go w deklaracji nienależnie lub w wysokości większej od należnej (wg brzmienia Ordynacji podatkowej obowiązującego w 2015r. - art. 52 § 1 pkt 2).

Zatem okoliczność ta - w związku z ustaleniami odnośnie ewidencjonowania faktur niepotwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i wskazania w deklaracji VAT-7 zawyżonej kwoty do zwrotu na rachunek bankowy podatnika - w zasadzie również w sposób samoistny spełnia wymienioną w art. 33 § 1 o.p. przesłankę nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i może rodzić uzasadnione obawy, co do wykonania tego zobowiązania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2015r. I SA/Kr 854/15). W świetle już tylko powyżej przedstawionych okoliczności można zatem uznać, że dopuszczenie się przez Spółkę nieprawidłowości w okresie objętym kontrolą podatkową poprzez podjęcie działań zmierzających do uszczuplenia zobowiązania podatkowego - zawyżenia kwoty zwrotu podatku na rachunek bankowy Spółki, wypełnia hipotezę przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania", stwarza zatem powód dla wydania decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika wykonanie przyszłej decyzji określającej wysokość zaległego podatku VAT, którego przybliżona kwota została wskazana w decyzji o zabezpieczeniu.

Kolejną okolicznością jest brak dochodów w stosunku do znacznej łącznej wysokości przybliżonego zobowiązania podatkowego i odsetek za zwłokę. W złożonych zeznaniach ClT-8 (k. 26 -30) za lata 2015-2017 z prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykazała dochód/stratę, a w składanych deklaracjach VAT-7 od stycznia 2017 r. do listopada 2018 r. nie wykazuje żadnych dostaw, a jedynie pozostałe nabycia dotyczące wydatków związanych z bieżącą działalnością (k. 34-59).

Ponadto Dyrektor zgodnie ze złożonym na formularzu ORD-HZ w dniu 24.01.2019 r. (k.5-6) oświadczeniem w nim zawartym Spółka nie posiada żadnego majątku. Powyższe znajduje potwierdzenie w danych będących w posiadaniu organu podatkowego (dostępne systemy i rejestry Urzędu). Z danych Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, a według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Spółka nie posiada żadnych pojazdów (k. 24, 25 i 104).

Dyrektor wskazał także, że w toku postępowania zabezpieczającego, w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] organ egzekucyjny próbował dokonać zabezpieczenia w formie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w E i w F S.A. - zajęcia nie mogły zostać zrealizowane z uwagi na brak rachunków Spółki w ww. bankach.

Analiza sprawozdań finansowych Spółki za lata 2016-2017, uzupełniła obraz sytuacji majątkowej Spółki w kontekście możliwości zrealizowania przyszłych zobowiązań podatkowych (bilans za rok obrotowy od 13.07.2015 r. do 31.12.2016 r., Spółka rozpoczęła działalność gospodarczą w lipcu 2015 r. Opisane powyżej dokumenty, tj. deklaracje ClT-8, VAT-7 oraz bilanse, wskazują na złą kondycję finansową Spółki: w pierwszym roku prowadzenia działalności gospodarczej dochody Spółki były niewielkie, a jej majątek nieznacznie przewyższał jej zobowiązania. Spółka odnotowała stratę z prowadzonej działalności gospodarczej i nie dokonywała nakładów inwestycyjnych. Na koniec 2017 r. Spółka osiągnęła stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, (przy minimalnych przychodach w wysokości [...] zł), nastąpiło przewyższenie kwoty zobowiązań Spółki nad jej majątkiem o [...] zł. Dyrektor zaznaczył, iż wprawdzie aktualnie Spółka nie posiada zaległości podatkowych i brak jest informacji o innych toczących się postępowaniach egzekucyjnych, to jednak organ egzekucyjny prowadzi postępowanie zabezpieczające na kwotę [...] zł. Podstawą jego prowadzenia jest zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] wystawione w wyniku wydania decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...] określającej przybliżoną wysokość nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2015r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Dyrektor, decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (str. 8 zaskarżonej decyzji). Organ dodał też, że w rezultacie kontroli przeprowadzonej w zakresie weryfikacji rozliczenia VAT za 07,08/2015 r. stwierdzono nieprawidłowości, skutkujące wydaniem z w dniu [...] kolejnej decyzji o zabezpieczeniu na kwotę [...] zł.

Ponadto zebrano i przeanalizowano dokumenty obrazujące aktualną sytuację finansową Spółki wskazujące, że nie uzyskuje ona dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej - wykazuje stratę, nie posiada majątku, a skarżąca nie wskazała majątku, na którym można byłoby dokonać zabezpieczenia mogącego pokryć przybliżoną kwotę zobowiązania z odsetkami. Ponadto Spółka w lipcu ubiegłego roku, podjęła uchwałę o likwidacji spółki, co oznacza, że nie będzie uzyskiwała dochodów. W tej sytuacji, stan finansowo - majątkowy Spółki nie rokuje pozytywnie w kontekście wykonywania przyszłych zobowiązań.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że organ podatkowy ma prawo wydać decyzje zabezpieczającą jedynie w przypadku gdy podatnik nie reguluje swych wymagalnych zobowiązań i gdy toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne. Organy podatkowe mogą wykazywać na ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r., I FSK 63/14).

Dyrektor wyjaśnił także, że w ramach postępowania zabezpieczającego, pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, a jedynie wykorzystuje się zgromadzone dane w trakcie postępowania kontrolnego bądź podatkowego, które pozwalają ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Rolą decyzji o zabezpieczeniu nie jest definitywne określenie kwoty zobowiązania ciążącego na podmiocie, gdyż temu służy decyzja wymiarowa, poprzedzona postępowaniem podatkowym.

W postępowaniu zabezpieczającym organ nie ustala całokształtu stanu faktycznego związanego z określeniem wysokości zobowiązania, ale tylko te okoliczności, które mają wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie zabezpieczenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2015r. I SA/Gl 694/14). Decyzja wydana w ww. trybie nie może zastępować właściwej decyzji wymiarowej, gdyż poza zakresem postępowania zabezpieczającego pozostaje ocena dowodów, które będą stanowiły podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć w spornej kwestii wysokości kwoty podatku (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 marca 2013r., l SA/Lu 136/13). W kontekście powyższego okoliczności kwestionowane przez organ podatkowy w trakcie kontroli podatkowej nie mogą być przedmiotem szczególnej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania.

Reasumując, zaistniała określona w art. 33 § 1 o.p. przesłanka umożliwiająca organom podatkowym dokonanie zabezpieczenia na majątku Spółki przed wydaniem decyzji wymiarowej. Okoliczności stanowiące podstawę wydania decyzji zabezpieczającej, poparte zgromadzonym materiałem dowodowym, stanowią przesłanki uzasadniające obawę niewykonania zobowiązań w świetle art. 33 § 1 o.p.

Tym samym nie naruszono w przedmiotowej sprawie również przepisów art.: 33, 120, 121,122,125,187 § 1,191, 210 § 4 o.p.

1. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2. 3.1. W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Dyrektora oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonej decyzji zarzuciła:
3. 1) naruszenie prawa procesowego, tj.:
4. - art. 33 § 1, § 2 pkt 2 oraz § 4 o.p. przez ich nieprawidłowe zastosowanie i dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że istnieje uzasadniona obawa, iż kwota określonego zobowiązania nie zostanie zapłacona; i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 121 § 1 o.p. podatkowej nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania podatnika do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 124 tej ustawy zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy poprzez niedostateczne wyjaśnienie motywów i podstaw zaskarżonej decyzji;
5. - art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 4 ww. ustawy przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, naruszenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dowolne przyjęcie, że Skarżący nie dochował należytej staranności, a w rezultacie działał ze świadomością, iż transakcje w których uczestniczył stanowiły nadużycie;
6. 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;
7. - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz przepisów Dyrektywy VAT przez nieprawidłową interpretację oraz błędne zastosowanie polegające na wykładni przepisów, bez uwzględnienia orzecznictwa TSUE, jak również poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Strona nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur VAT;
8. - art. 13 ust. 1 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokonane przez Spółkę dostawy nie spełniały kryteriów wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z uwagi na brak wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie towar faktycznie był dostarczany na terytorium innych krajów UE, w których miał siedzibę odbiorca sprzedawanych przez Stronę towarów;
9. - art. 42 ust. 1 u.p.t.u. poprzez brak zastosowania do wykazanych dostaw 0% stawki VAT.

Skarżący podkreślił, że aktualnie Spółka nie posiada zaległości wobec organu podatkowego, brak jest też informacji o innych toczących się postępowaniach egzekucyjnych, co oznacza podstaw do wydania decyzji zabezpieczającej.

Uzasadniając naruszenie prawa materialnego, strona wskazała, że organ podatkowy nie miał podstaw do twierdzenia, że uczestniczyła ona w transakcjach karuzelowych, co oznacza brak podstaw do dokonania zabezpieczenia. Organ nie wskazał na jakich środkach dowodowych oparł swoje twierdzenia, a którym z nich odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zebrany materiał dowodowy wręcz potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, że wszystkie transakcje zostały wykonane. W szczególności dowody z dokumentów, w tym z faktur, w połączeniu z zeznaniami świadków, podważają prawidłowość forsowanej przez organ podatkowy tezy, iż transakcje nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości. Co więcej nie można w żadnej mierze zgodzić się z twierdzeniami organu, jakoby Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Dalej skarżący przywołał regulacje art. 42 u.p.t.u. i wskazał, że Spółka spełniła wszystkie wynikające z niego warunki do uznania czynności za WDT.

1. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie.
2. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
3. 4.1. Skarga okazała się niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego czy procesowego w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

1. 4.2. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r., a spór koncentruje się wokół zasadności stanowiska Dyrektora co do ziszczenia się przesłanek warunkujących wydanie decyzji w trybie art. 33 § 1 o.p.

1. 4.3. Rozważając sporne zagadnienia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 o.p. zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji:
2. 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
3. 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
4. 3) określającej wysokość zwrotu podatku.

Jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1 o.p., podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 o.p.). Wobec tego w myśl art. 33 § 4 o.p. organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:

1. 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 1 o.p.;
2. 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 2 o.p.

Z powołanych regulacja wynika, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego głównym celem jest zabezpieczenie skuteczności przyszłej egzekucji obowiązku podatkowego. Jest to postępowanie pomocnicze w stosunku do postępowania wymiarowego. Przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Zatem trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowań sugerujących zaistnienie powyższej ustawowej przesłanki. Oznacza to, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich okoliczności i dowodów wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, przy czym uzasadniona obawa musi istnieć w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia. W konkretnym przypadku do uznania organu podatkowego pozostawiono stwierdzenie, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Zatem każda sprawa wymaga indywidulnej oceny pod kątem wystąpienia wspomnianej "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego".

Przesłanki uzasadniające twierdzenie o wystąpieniu uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego zostały wymienione w sposób przykładowy. Nic więc nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy wnioskujący o zastosowanie zabezpieczenia wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Chodzi o takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na jego stan majątkowy w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy więc do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku. W literaturze wskazuje się, że dla uzasadnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wystarczy samo stwierdzenie, iż podatnik z uwagi na stan majątkowy, nawet przy dołożeniu maksimum dobrej woli, nie będzie w stanie uiścić należnego podatku (zob. W Stachurski (w:) J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, P. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX/el. 2013). Stanowisko to znajduje wsparcie również w orzecznictwie, na które Dyrektor powołał się w zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnym powszechnie akceptowany jest pogląd, że wystawianie, jak i przyjmowanie tzw. pustych faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku (celem zaniżenia zobowiązania podatkowego) uprawnia organy podatkowe do uznania, że powstała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 o.p. (zob. np. wyroki NSA z dnia 25 maja 2018 r., I FSK 495/18, i z dnia 7 lutego 2018 r., I FSK 683/16, wyrok WSA w Poznaniu 12 stycznia 2018 r., I SA/Po 473/17).

Sama ocena uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania odnosi się do pewnego stanu hipotetycznego mogącego mieć miejsce w przyszłości. Organy powinny uprawdopodobnić, że istnieje obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Organy nie muszą więc udowodnić, że istnieje ta obawa, lecz mają ją uprawdopodobnić, czyli wykazać, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie może nie zostać wykonane (wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r. I FSK 1880/15). Zasadnie zatem organ odwoławczy podniósł w zaskarżonej decyzji, że prawidłowość przeprowadzenia dowodów, ustalenia stanu faktycznego oraz ich oceny prawnej jest przedmiotem postępowania wymiarowego i znajdzie swoje odzwierciedlenie w decyzji kończącej to postępowanie podatkowe.

4.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż wystąpienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadniają: udział skarżącej w karuzeli podatkowej, znaczna kwota zobowiązania podatkowego w stosunku do braku majątku oraz środków finansowych wystarczających na jej zaspokojenie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do udziału skarżącej w karuzeli podatkowej, o czym świadczą okoliczności transakcji wskazane w punktach od 1) do 21) wyszczególnionych na str. 4-5 ww. analizy), przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, iż w zakresie sprzedaży ustalono, że Spółka we wrześniu 2015 r. zewidencjonowała faktury tytułem WDT wystawione dla B, w zakresie których transport do nabywcy za granicę RP nie został potwierdzony (s. 2 decyzji Naczelnika). Z informacji SCAC za okres 10/2015-11/2015 wynika, że kontrahent posiadał siedzibę wirtualną, czeski organ podatkowy nie natrafił na żadną osobę upoważnioną do działania w imieniu podatnika.

Ponadto firma nie prowadziła żadnej działalności i nie zarejestrowała żadnych przychodów i wydatków w okresie od [...] do [...]. Organowi podatkowemu zostały dostarczone przez firmę księgową faktury sprzedaży firmy B s.ro. dla kontrahenta z Bułgarii - Firmy "L" (wszystkie wystawione w języku polskim). Z informacji SCAC wynika, iż ww. bułgarska firma nie prowadziła żadnej działalności i nie zarejestrowała żadnych przychodów i wydatków w okresie od [...] do [...].

W zakresie dokonanych zakupów ustalono, że Spółka we wrześniu 2015r. zewidencjonowała 4 faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane od C Sp. z o. o. i od D. Zdaniem Sądu, a wbrew zarzutom skargi, twierdzenie o nieprowadzeniu przez Spółkę działalności gospodarczej, Dyrektor odnosi wyłącznie do zakresu, jaki wynika z wystawionych przez nią faktur. Trafnie zatem przyjęto, że dokonane przez Spółkę nabycia towarów i usług nie były związane z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji nie były związane z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu tym podatkiem.

Tym samym w zakresie pozostałych nabyć ujętych przez Spółkę w ewidencji zakupów za wrzesień 2015 r. nie przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. obniżenie to przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, o których mowa w art. 15.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności stanowią już same w sobie wystarczającą podstawę do wydania decyzji zabezpieczającej. Wystawianie, jak i przyjmowanie tzw. pustych faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku (celem zaniżenia zobowiązania podatkowego) uprawnia organy podatkowe do uznania, że powstała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 o.p. Uczestnictwo w procederze polegającym na posługiwaniu się nierzetelnymi fakturami VAT, którego celem jest uzyskanie nienależnego podatnikowi zwrotu podatku wynikającego z różnicy pomiędzy podatkiem należnym a podatkiem naliczonym może usprawiedliwiać ustanowienie zabezpieczenia (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2019 r. I SA/Gl 418/19).

Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu nie ocenia się wystąpienia podstaw do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia VAT. Nie jest to bowiem przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Uprawdopodabnia to natomiast wystąpienie uzasadnionej obawy nieuiszczenia w przyszłości zobowiązania podatkowego, a więc wystąpienia przesłanki warunkującej zastosowanie art. 33 § 1 o.p. W tym kontekście trafnym jest stwierdzenie, że wydanie decyzji o zabezpieczeniu nie pozbawia podatnika możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym, z kolei kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania (zob. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., II FSK 2640/17). Przedmiotem postępowania zabezpieczającego nie było dokonanie rozliczenia podatku od towarów i usług za wrzesień 2015r., a wykazanie, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 33 §1 pkt 1 o.p. warunkujące wydanie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego i określeniu jego przybliżonej kwoty - w niniejszej sprawie wysokości.

Oznacza to, że organy podatkowe nie były zobligowane do udowodnienia nierzetelności transakcji. Organ podatkowy ma za zadanie jedynie uprawdopodobnić wystąpienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie bada więc materiału dowodowego pod kątem wydania decyzji rozstrzygającej o wymiarze zobowiązania podatkowego.

Tym samym nie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u., przepisów Dyrektywy VAT, art. 13 ust. 1 u.p.t.u., art. 42 ust. 1 u.p.t.u.

Konkludując stwierdzić należy, że organy nie dokonywały subsumcji wskazanych przepisów do ustaleń stanu faktycznego w zakresie rozliczenia VAT.

4.5. W dalszej kolejności przypomnieć należy, że organy obu instancji poddały analizie sytuację finansową skarżącego, a sformułowane na tej podstawie wnioski stanowią kolejny argument, który uzasadniał wydanie decyzji zabezpieczającej.

Dyrektor ustalił, że zgodnie z oświadczeniem zawartym na formularzu ORD-HZ złożonym w dniu 24.01.2019 r. Spółka nie posiada żadnego majątku. Z danych Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, a według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Spółka nie posiada żadnych pojazdów (k. 24, 25 i 104).

Kolejną okolicznością jest brak dochodów w stosunku do znacznej wysokości przybliżonego zobowiązania podatkowego i odsetek za zwłokę. W złożonych zeznaniach ClT-8 (k. 26-30) za lata 2015-2017 z prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykazała dochód/stratę, a w deklaracjach VAT-7 od stycznia 2017 r. do listopada 2018 r. nie wykazuje żadnych dostaw, a jedynie pozostałe nabycia dotyczące wydatków związanych z bieżącą działalnością (k. 34-59).

Mając na uwadze powyższe, zasadnie Dyrektor przyjął, że deklaracje ClT-8, VAT-7 oraz bilanse, wskazują na złą kondycję finansową Spółki: w pierwszym roku prowadzenia działalności gospodarczej dochody Spółki były niewielkie, a jej majątek nieznacznie przewyższał jej zobowiązania. Spółka odnotowała stratę z prowadzonej działalności gospodarczej i nie dokonywała nakładów inwestycyjnych. Na koniec 2017 r. Spółka osiągnęła stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, (przy minimalnych przychodach w wysokości [...] zł), nastąpiło przewyższenie kwoty zobowiązań Spółki nad jej majątkiem o [...] zł, a uchwałą z dnia [...] Rep. A numer [...], k. 13-15) postawiona została w stan likwidacji, co zasadnie zostało przez Dyrektora zinterpretowane jako dodatkowy argument uzasadniający obawę niewykonania wymagalnego zobowiązania podatkowego, albowiem Spółka nie generuje dochodów.

Mając na uwadze powołane okoliczności fakt, iż aktualnie Spółka nie posiada zaległości podatkowych i brak jest informacji o innych toczących się postępowaniach egzekucyjnych, zdaniem Sądu nie przemawia przeciwko stanowisku Dyrektora. W stosunku do Spółki prowadzone jest postępowanie zabezpieczające na kwotę [...] zł na podstawie zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] wystawione w wyniku wydania decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...] określającej przybliżoną wysokość nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2015r.

Reasumując, wykazane przez organy okoliczności w sposób jednoznaczny wykazują możliwość wystąpienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. Podkreślić jeszcze raz należy, że ocena uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania odnosi się do pewnego stanu hipotetycznego mogącego mieć miejsce w przyszłości, a jej wystąpienie wystarczy, jak zostanie uprawdopodobnione. Sama kwota zabezpieczenia jest wartością przybliżoną, mającą charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje jedynie kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika, a nie kwotę rzeczywiście go obciążającą. Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego jest więc wartością "szacunkową", bowiem na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego. Ponieważ postępowanie zabezpieczające ma jedynie charakter tymczasowy i pomocniczy w stosunku do postępowania wymiarowego, to brak jest podstaw prawnych, aby w razie wydania decyzji o zabezpieczeniu przed wydaniem decyzji wymiarowej organ podatkowy szczegółowo i wnikliwie uzasadniał merytorycznie wysokość zobowiązania podatkowego, którego wymierzenia ma zamiar dokonać w odrębnej decyzji.

Posłużenie się więc danymi, które zostały uprawdopodobnione, tak jak w niniejszym przypadku, jest wystarczające dla określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r.

1. 4.6. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 180 § 1 o.p.

W ocenie Sądu decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy wyszczególnione w art. 210 § 1 o.p., a w szczególności zawiera przekonujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Reasumując, w zaskarżonej decyzji uprawdopodobniono nieprawidłowość polegającą na zawyżeniu podatku naliczonego do odliczenia z faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a także niewłaściwe uznanie, że czynności stwierdzone fakturami wystawionymi dla kontrahenta czeskiego stanowią WDT. Ponadto sytuacja finansowa podatnika uzasadnia twierdzenie, że nie posiada on majątku pozwalającego na uregulowanie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. Pozyskane w czasie kontroli informacje pozwoliły na ustalenie przybliżonej kwoty zaległości podatkowej za ten okres rozliczeniowy i należnych odsetek.

Powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.

4.7. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), skargę oddalił.