Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005r. Burmistrz Miasta R. działając na podstawie art. 165 § 1 oraz 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. położonej w R. przy ul. [...]. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ I instancji podał, iż właścicielem zabudowanej nieruchomości o pow. [...] m2, o której mowa powyżej jest R.W.. Na mocy pełnomocnictwa Rep [...] nr [...] z dnia [...] 2005r. upoważnił on G. P. do reprezentowania jego osoby w sprawach podatkowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. W związku z faktem, iż organ podatkowy poddał w wątpliwość dane zawarte w złożonej przez pełnomocnika informacji na podatek od nieruchomości oraz przeprowadzoną w dniu [...] 2005r. kontrolą nieruchomości wszczęto przedmiotowe postępowanie.
W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta R. ustalił Panu G. P. podatek od nieruchomości za 2005r. w kwocie [...]zł.
Od decyzji tej G. P. wniósł odwołanie datowane na dzień [...] 2005r. w wyniku rozpatrzenia, którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Dnia [...] 2005r. G. P. wniósł do Sądu skargę na powyższą decyzję organu II instancji domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji lub jej zmiany kwestionując wymiar podatku od nieruchomości za 2005r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, iż przepis art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) przewiduje, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl z kolei art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jako przepisu regulującego postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż adresatem decyzji pierwszoinstancyjnej jest G. P.. Wprawdzie w treści rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta R. wymieniono właściciela nieruchomości (R. W.), to jednak nie do niego decyzja została skierowana. Nie wynika z niej również, że G. P. działa w imieniu właściciela nieruchomości. Co więcej odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało sporządzone przez działającego w imieniu własnym G.P..
Okoliczności te umknęły uwadze organu odwoławczego, który w swojej decyzji w sposób nieuzasadniony treścią środka odwoławczego uznał, że rozpatruje odwołanie R. W. reprezentowanego przez pełnomocnika G.P..
Warto przy tym zauważyć, że również skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierował do sądu administracyjnego działający w imieniu własnym G. P..
W przedmiotowej sprawie decyzja w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. winna zostać skierowana do właściciela w osobie R.W. jako podatnika podatku od nieruchomości, nie zaś do jego pełnomocnika G.P.. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (...), posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, a także posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...).
Z powyższego wynika, iż podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] winien być jej właściciel Pan R. W., nie zaś jego pełnomocnik. Powyższego nie zmienia również fakt, iż G. P. pozostaje najemcą opodatkowanej nieruchomości na mocy umowy z dnia [...] 2002r. zawartej na okres 5 lat, gdyż jako najemca sprawujący władztwo nad cudzą rzeczą pozostaje posiadaczem zależnym, nie zaś samoistnym.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów podatkowych obu instancji jako skierowane do osoby niebedącej stroną w sprawie dotknięte zostały wadą nieważności, dlatego też w myśl art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić ich nieważność.
Na mocy art. 119 pkt. 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.