Uzasadnienie
W zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...], opisanej w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego B. O. przedstawione we wniosku z dnia 26 września 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zwrotu osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym w zakresie prawa do zwrotu w przypadku, gdy osoba fizyczna ubiegająca się o zwrot nie posiada faktur VAT wystawionych na swoje nazwisko.
Podsumowując stanowisko przedstawione w interpretacji, organ pouczył stronę, iż przysługuje jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Wyjaśnił również, że skargę do tut. Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej wynika, iż zaskarżona interpretacja została doręczona stronie w dniu 27 grudnia 2013 r.
W dniu 10 stycznia 2014 r. (data nadania) skarżący B. O. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, skargę na interpretację z dnia [...] nr [...], wraz z pismem przewodnim, prosząc o przesłanie w terminie trzydziestu dni załączonej skargi do tut. Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż strona nie skierowała wezwania do usunięcia naruszenia prawa, mimo prawidłowego pouczenia jej o trybie zaskarżenia interpretacji i tym samym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wypada wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Od powyższej zasady został przewidziany wyjątek, wskazany w treści art. 52 § 3 P.p.s.a., który określa możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (zatem także na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Natomiast stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, mimo wyraźnego pouczenia, zawartego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...], nie dopełnił wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do tut. Sądu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.