Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 3 stycznia 2015 r. T. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Następnie, to jest w dniu 4 marca 2015 r. skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdził zakres swojego żądania. W uzasadnieniu podniósł, że zarówno on sam jak i pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym małżonka są osobami w podeszłym wieku, uskarżają się na zły stan zdrowia, pozostają pod stałą opieką lekarską i przeznaczają znaczną część dochodów za zakup leków oraz wyżywienie uwzględniające konieczność stosowania specjalnej diety.
Równocześnie wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o powierzchni 120 m2. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro.
Miesięczny dochód rodziny skarżącego wykazany został w kwocie 3.857,76 zł, na którą składają się emerytury pobierane przezeń (2.544,87 zł) oraz jego małżonkę (1.312,89 zł).
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie z dnia 10 marca 2015 r., skarżący nadesłał przekazy pocztowe dokumentujące wysokość emerytur pobranych przezeń i małżonkę za luty 2015 r. (kwoty netto odpowiednio 2.307,59 zł oraz 1.106,73 zł). Przedłożył nadto zestawienie ponoszonych kosztów utrzymania, które częściowo udokumentował stosownymi fakturami VAT i dowodami wpłaty.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku T. P. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącego doprowadziła do konkluzji, że spełnił on wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Jakkolwiek bowiem dochód przypadający na jego dwuosobowe gospodarstwo domowe trudno uznać za niski (kwota netto 3.414,32 zł), to jednak wzięto pod uwagę fakt, iż zarówno on sam jak i jego żona to osoby w podeszłym wieku (odpowiednio 86 i 75 lat), uskarżające się na liczne poważne schorzenia i - co trzeba podkreślić - obciążone ponadprzeciętnie wysokimi kosztami utrzymania, wśród których należy wymienić przede wszystkim wydatki na leczenie i rehabilitację (miesięczna kwota 633,13 zł, którą uprawdopodobniono nadesłaną deklaracją PIT-0 za 2014 r., gdzie wykazali wartość poniesionych w tym zakresie rocznych wydatków, jako 7.597,61 zł) oraz za zużycie gazu (faktura VAT za okres od 11 grudnia 2014 r. do 20 lutego 2015 r. na kwotę 2.301,12 zł, co daje na miesiąc około 1 tysiąca zł).
Zdaniem rozpoznającego wniosek, analiza przedłożonego przez wnioskodawcę szczegółowego zestawienia rzeczonych wydatków (vide: pismo nadesłane w dniu 19 marca 2015 r.) pozwala na stwierdzenie, że nie są oni w stanie poczynić w zasadzie żadnych oszczędności, bez uszczerbku dla swoich niezbędnych potrzeb życiowych.
W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że strona zachowała przesłankę określoną w przywołanym art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 wspomnianej ustawy.