Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji) i jednocześnie ustanowił dla niego adwokata z urzędu (pkt 2 sentencji). Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata L. G. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 25 czerwca 2014 r. ww. pełnomocnik wniosła między innymi o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały uregulowane w całości, ani w części.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 sierpnia 2014 r.
W dniu 5 września 2014 r. do Sądu wpłynęła opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z ponowionym wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z oświadczeniem, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Z rozdzielnika tego pisma wynika, że jeden z odpisów został przesłany do rąk skarżącego.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r.").
Orzekający w kwestii wniosku referendarz sądowy, działający tutaj na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zobowiązany jest do poczynienia ustaleń, co do rzeczywistej aktywności pełnomocnika, któremu ma zostać przyznane wynagrodzenie. Należy więc stwierdzić, że aktywność ustanowionego w tej sprawie adwokata sprowadziła się do reprezentacji skarżącego w toku rozprawy oraz do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. Istotne jest także to, że pełnomocnik zasygnalizował doręczenie rzeczonej opinii skarżącemu, a ten ostatni nie zasygnalizował do dnia dzisiejszego, iż takowej nie otrzymał. Pozwala to na kumulację obu wymienionych składników wynagrodzenia pełnomocnika.
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym – należy do tej trzeciej kategorii spraw, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 2002 r.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł. Dodatkowo, w skład przyznanego wynagrodzenia wchodzi należność za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł (patrz § 18 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia z 2002 r.). Sumę obu składników wynagrodzenia należy powiększyć o kwotę 82,80 zł, tj. o wartość podatku od towarów i usług, obliczonego w oparciu o stawkę tegoż podatku obowiązującą w dniu orzekania (23 %; patrz § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia).
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.