Uzasadnienie
Sygn. I SA/Gl 1544/05
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S., działając na podstawie art. 216 w związku z art. 66 § l, § 2 pkt l oraz § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), odmówił "A" S. A. wyrażenia zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa prawa majątkowego - własności i użytkowania wieczystego nieruchomości - w zamian za wygaśnięcie zobowiązania w podatku od towarów i usług za [...] 2005 r. w kwocie [...] zł.
Na postanowienie to "A", zgodnie zresztą z zawartym w jego uzasadnieniu pouczeniem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się jego uchylenia w całości.
Wojewódzki Sądu Administracyjny zważył, co następuje
Zasadniczą kwestią, jaką w rozpatrywanej sprawie należy rozważyć w pierwszej kolejności, jest problem dopuszczalności skargi na postanowienie, o którym mowa w art. 66 § 3b Ordynacji podatkowej. W tym celu trzeba zaś sięgnąć do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z nią kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Skarga na postanowienie może być zatem uznana za dopuszczalną jedynie wtedy, gdy dotyczy jednego ze wskazanych trzech rodzajów tych aktów administracyjnych.
Odnosząc tę regulację do postanowienia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie, podkreślić najprzód wypada, że niewątpliwie nie może ono być zaliczone do pierwszego rodzaju aktów wymienionych w przywołanym art. 3 § 2 pkt 2, ponieważ nie służy na nie zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 236 § l Ordynacji podatkowej możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w toku postępowania podatkowego musi wynikać z przepisu ustawy, a możliwości takiej nie przewidziano odnośnie postanowienia unormowanego w art. 66 § 3 b tej ustawy.
Nie ulega również wątpliwości, że analizowane postanowienie nie może być uznane za rozstrzygające sprawę co do istoty. Jest tak dlatego, iż stanowi ono jedynie formę wyrażenia zgody na zawarcie miedzy starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem umowy dotyczącej wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w wyniku przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Skarbu Państwa w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków będących dochodami budżetu państwa (art. 66 § l pkt l oraz art. 66 § 2 pkt l Ordynacji podatkowej). Postanowienie to jest zatem jedynie niejako etapem procesu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, mającego się zakończyć wydaniem przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie (art. 66 § 5 Ordynacji podatkowej).
Odnotować wypada jednak, iż stosownie do art. 66 § 5 Ordynacji podatkowej decyzję tę można wydać w przypadku zawarcia wspomnianej umowy pomiędzy podatnikiem a starostą. W konsekwencji postanowienie odmawiające zgody na zawarcie tej umowy uniemożliwia zarazem stwierdzenie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w drodze decyzji, o której mowa w przywołanym art. 66 § 5. Tym samym postanowienie to - jako ostateczne z uwagi na rzeczoną jego niezaskarżalność — kończy postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w wyniku przeniesienia prawa majątkowego na rzecz Skarbu Państwa. Konstatacja taka prowadzi zaś do wniosku, że postanowienie o odmowie wyrażenia zgody na przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa prawa majątkowego w zamian za wygaśnięcie zobowiązania podatkowego - jako kończące postępowanie w sprawie — może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Generalna dopuszczalność skargi na analizowany akt administracyjny nie oznacza wszak, iż skargę tę —jak wynikałoby to z pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie - można wnieść "bezpośrednio" po jego wydaniu, tj. bez dokonania jakichkolwiek czynności poprzedzających owo wniesienie. Zgodnie bowiem z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w przypadku m. in. postanowień, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi wezwać właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Obowiązek dokonania takiego wezwania zachodził także w rozpatrywanej sprawie i dlatego - wobec jego niedochowania - skargę w niej wniesioną trzeba uznać za przedwczesną. Dla wniosku tego bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż w pouczeniu zamieszczonym w zaskarżonym postanowieniu nic o tym obowiązku nie wspomniano.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.