Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1540 ze zm., dalej jako O.p.), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. (dalej jako skarżący), utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] roku, nr [...] w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Z. (dalej jako organ podatkowy) z dnia [...] roku, nr [...] dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej R. G. oraz skarżącego, jako członków zarządu A sp. z o.o. w B. z tytułu podatku od nieruchomości za łata 2017-2018.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ podatkowy orzekł o odpowiedzialności podatkowej R. G. oraz skarżącego, reprezentujących Spółkę A sp. z o.o. z siedzibą w B., z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2017-2018.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r. adwokat D. K. powołując się na udzielone pełnomocnictwo, wniósł w imieniu skarżącego odwołanie od powyższej decyzji żądając uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.
Kolegium pismem z dnia 14 maja 2021 r. doręczonym skutecznie w dniu [...] r. - wezwało w trybie art. 169 O.p. adwokata do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych odwołania poprzez przesłanie pełnomocnictwa udzielonego przez stronę według wzoru określonego w art. 138j § 1 pkt. 2 O.p. do występowania w imieniu skarżącego w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego przy piśmie z dnia 26 maja 2021 r. złożył dokument pełnomocnictwa niespełniający jednak wymagań z art. 138c § 1 O.p.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Kolegium pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji organu podatkowego. Kolegium podniosło, że skoro dokument pełnomocnictwa nie podaje adresu elektronicznego pełnomocnika i jego identyfikatora podatkowego, ani danych identyfikacyjnych mocodawcy ani jego identyfikatora podatkowego i jego identyfikatora podatkowego oraz nie wskazuje sprawy podatkowej, to tym samym narusza art. 138e § 1 O.p. Wobec powyższego, Kolegium stwierdziło, że odwołanie jest dotknięte brakiem formalnym.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony w osobie adwokata złożył zażalenie. W zażaleniu podniósł, że z dołączonego pełnomocnictwa do sprawy można ustalić adresata decyzji i nadać dalszy bieg sprawie.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ odwoławczy wskazał, że odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 O.p., powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 O.p. Według natomiast art. 168 § 3 O.p. podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak zatem jednoczesnego wykazania wraz ze składanym podaniem, że osoba fizyczna - podpisująca podanie - może reprezentować podmiot, którego dotyczy podanie inny niż ona sama, skutkuje koniecznością żądania uzupełnienia istniejącego w tym zakresie braku. Treść art. 169 § 1 O.p. wskazuje, że w przypadku, gdy podanie (odwołanie) nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138c § 1 O.p., pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, łub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego łub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny.
Przepis art. 138e § 1 O.p. stanowi, że pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej łub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego łub zgłoszone ustnie do protokołu - art. 138e § 2 ww. ustawy. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu łub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis - art. 138e § 3 O.p. Wzór pełnomocnictw został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 roku w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu łub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz.U. z 2018 roku, poz. 974 ze zm., dalej jako rozporządzenie).
Zdaniem Kolegium, z przepisów tych wynika, że w celu skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego adwokat D. K. zobowiązany był załączyć do tego odwołania pełnomocnictwo według wzoru określonego w ww. rozporządzeniu na druku PPS-1. uprawniające go do podjęcia tej czynności w imieniu podatnika. Takiego pełnomocnictwa nie stwierdzono w aktach postępowania przed organem pierwszej instancji. Wymaganego pełnomocnictwa odwołujący się nie załączył także do odwołania, ani też nie przedłożył na skutek wezwania organu odwoławczego z dnia [...] r. Tym samym odwołanie z dnia 8 kwietnia 2021 r. wniesione przez adwokata D. K. nie spełnia wymogów prawa przez co przepis art. 169 § 4 O.p. nakazuje pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia.
W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art 138c § 1 O.p., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że pełnomocnik nie wypełnił obowiązku podczas gdy z wykładni przepisu wynika, że jego celem jest identyfikacja strony postępowania, co wynikało z przedłożonego pełnomocnictwa.
Tym samym wniesiono o uchylenie "zaskarżonej decyzji" i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi, jej autor, wskazał, że dane identyfikujące mocodawcę to przede wszystkim imię i nazwisko osoby fizycznej, a w przypadku osób prawnych i jednostek nieposiadających osobowości prawnej - nazwa takiego podmiotu i oznaczenie formy organizacyjnoprawnej. Dodatkowe dane identyfikujące to w przypadku osoby fizycznej miejsce zamieszkania, imiona rodziców, w przypadku zaś osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie- posiadającej osobowości prawnej - oznaczenie siedziby lub miejsca prowadzenia działalności, numer REGON. Mimo że ustawodawca wprost nie wymaga zawarcia tych dodatkowych elementów w treści pełnomocnictwa, to organ podatkowy może żądać ich wskazania w celu prawidłowej identyfikacji mocodawcy. Na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem pełnomocnika, celowe wydaje się, że imię i nazwisko pozwalało na zidentyfikowanie mocodawcy tj. skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 138a § 1 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, natomiast zgodnie z § 2 pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Stosownie do art. 138c § 1 O.p., pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu łub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego łub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Art. 138e § 1 ww. ustawy wskazuje, że pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego.
Stosownie do art. 138e § 2 O.p. pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale łub jego notarialnie poświadczony odpis - art. 138e § 3 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 138j § 1 pkt 2 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia wzór pełnomocnictwa szczególnego oraz wzór pełnomocnictwa do doręczeń, a także wzór zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, umożliwiający wskazanie zakresu pełnomocnictwa oraz dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa.
Wzór pełnomocnictw został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 roku w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu łub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz.U. z 2018 roku, poz. 974 ze zm.).
W niniejszej sprawie wraz z odwołaniem od decyzji organu podatkowego nie został złożony dokument pełnomocnictwa, pomimo tego że pod odwołaniem podpisał się pełnomocnik profesjonalny w osobie adwokata.
W związku z powyższym Kolegium wezwało, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 3 O.p. do złożenia dokumentu pełnomocnictwa zgodnie z wzorem, wskazując, że nieuzupełnienie powyższego braku spowoduje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącego przedłożył pełnomocnictwo zwykłe do reprezentowania skarżącego w sprawie "UM w Z. w SKO".
Z powyższego nie sposób wywieźć, by pełnomocnik wykonał ww. wezwanie, bowiem w niniejszej sprawie nie toczyło się postępowanie określone w ww. pełnomocnictwie. Postępowanie toczyło się przed organem podatkowym jakim jest Prezydent Miasta Z. i zakończyło się decyzją wydaną przez ten organ wobec skarżącego. Urząd miasta jest jednostką organizacyjną powołaną w celu obsługi organu podatkowego. Stroną postępowania zaś był skarżący, nie zaś ta jednostka organizacyjna. Co więcej z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) wynika, że samorządowe kolegia odwoławcze, zwane dalej "kolegiami", są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 2a ust. 1 tej ustawy obszar właściwości miejscowej kolegium określa, w drodze rozporządzenia, Prezes Rady Ministrów, na wniosek Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Oznacza to, że ww. pełnomocnictwo nie może być uznane za szczególne, bowiem nie jest wiadomym przed jakim Kolegium skarżący miałby być reprezentowany. Tymczasem pełnomocnictwo ogóle, w myśl art. 138d § 3 O.p. Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza mocodawca, wyłącznie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 1, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających złożenie pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub wypowiedzenie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej pełnomocnictwo składa się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej według wzoru, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Takie zaś pełnomocnictwo nie zostało złożone.
Rację ma zatem Kolegium, że nie doszło do uzupełnienia braku formalnego odwołania w sposób umożliwiający mu nadanie biegu, a tym samym zasadnie pozostawiono je bez rozpatrzenia. Nie było bowiem możliwości uznania skuteczności umocowania pełnomocnika w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.