Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skierowanym, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. P.- K. złożyła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skargowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. z pouczeniem następującej treści: " na postanowienie niniejsze nie służy stronie zażalenie, może ono zostać zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 Ordynacji podatkowej)".
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wniósł alternatywnie: o jej odrzucenie z uwagi na przedwczesność jej złożenia (nie wyczerpano środków zaskarżenia, a zatem naruszono wymóg zawarty w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), względnie o oddalenie skargi wobec prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. o sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże zakres tej kontroli został przez ustawodawcę ograniczony wymogiem zawartym w art. 52 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Konsekwencją powołanych wyżej przepisów jest ograniczenie możliwości zaskarżania decyzji administracyjnych do tych decyzji, które jako ostateczne kończą postępowanie w sprawie i od których stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (taki jak: zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy).
Na mocy art. 237 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 i art. 17 § 1 tej ustawy odwołanie od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego wnosi się do Dyrektora właściwej terytorialnie Izby Skarbowej.
W przedmiotowej sprawie strona nie wniosła odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, a zatem nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a.
Stwierdzić zatem należy, iż skarga w rozpoznawanej sprawie stanowi zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia nieostatecznego, co w świetle powołanych powyżej ustawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego jest niedopuszczalne.
Na marginesie zauważyć należy, iż pouczenie zawarte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nie wskazuje terminu wniesienia odwołania ani organu odwoławczego. Zatem, mając na uwadze treść art. 214 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzić należy, iż niedostateczne pouczenie strony o terminie i trybie odwołanie nie może odnieść negatywnych dla strony skutków (okoliczność taka stanowi podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od postanowienia I instancji).
Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne, należało zatem orzec jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie wskazać należy, iż wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zasądzenie kosztów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepisy o kosztach postępowania zawarte w p.p.s.a. nie przewidują zwrotu kosztów postępowania między stronami w razie orzeczenia o odrzuceniu skargi.