Uzasadnienie
W dniu [...]r. Wójt Gminy K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...]uchylającą wydaną przez niego decyzję z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą przedsiębiorstwu A Sp. z o.o. z siedzibą w R. zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za 2005 rok. W powyższej skardze podniósł on, że organ odwoławczy błędnie ustalił, że uchwała rady gminy, na która powołuje się podatnik jest obowiązującym aktem prawa miejscowego. W konsekwencji wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C..
W pisemnej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że zgodnie z wykładnią art. 32 i art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn nieco innych niż wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, bowiem jak wynika z jej treści została ona wniesiona nie przez jednostkę samorządu terytorialnego jaką jest gmina, ale przez organ pierwszej instancji w rozumieniu przepisu art. 13 ust. pkt 1 Ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60).
Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi w myśl 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Teść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że co do zasady uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Reguła ta nie jest jednak bezwarunkowa. Przepisem limitującym uprawnienia osób do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest chociażby art. 52 § 1 p.p.s.a. wskazujący, że skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia o ile przysługiwały one w konkretnej sprawie. Tak więc możliwość wniesienia skargi powiązana została z uprawnieniem zaskarżenia przez określony podmiot decyzji lub postanowienia organu. Podkreślenia wymaga także fakt, że treść powyższego przepisu wskazuje, iż skarga do sądu może być wniesiona jedynie we własnej sprawie.
W tym kontekście negatywnie należy odnieść się do możliwości wniesienia skargi do sądu przez organ pierwszej instancji na decyzję organu odwoławczego, musiałoby się to bowiem wiązać z możliwością zaskarżenia przez organ pierwszej instancji własnej decyzji, to zaś zarówno na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego jak i Ordynacji podatkowej jest niemożliwe.
Wielokrotnie podkreślone zostało w doktrynie prawa, że postępowanie ze skargi na decyzję administracyjną nie może służyć rozstrzyganiu sporów na tle odmiennych poglądów prawnych pomiędzy organami różnych instancji, ponieważ stałoby w sprzeczności z zasadą organizacyjnego podporządkowania tych organów. W konsekwencji, stan w którym żadnemu "organowi decydującemu w sprawie" nie przysługiwało prawo do poddania swojej jak i innych organów administracji, działalności w związku z tą sprawą zewnętrznej kontroli sądowej, uznawany był jako oczywisty (por. M. Bogusz Zaskarżenie decyzji administracyjnej do naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 62).
Taki też pogląd został przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych właściwie od początku ich działalności i pozostaje niezmienny także pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie dla przykładu wskazać można, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 roku, sygn. I OSK 521/05 [w:] lex nr nr 189858, oddalił kasację Prezydenta Miasta W. wskazując, że jako organ jednostki samorządu terytorialnego, która rozstrzyga i wydaje decyzję administracyjną w sprawie, nie ma on przymiotu strony i nie może skutecznie wystąpić ze skargą na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego (z ostatnich orzeczeń por. także Wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. OSK 1017/2004 [w:] Rzeczpospolita 2005/43 str. C2, czy też Wyrok WSA w Warszawie z 2004 roku (brak pełnej daty) sygn. I SA/Wa 831/2004 [w:] Rzeczpospolita 2005/140 str. C2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pełni podziela tezy zawarte w powyższych judykatach i nie znajduje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie Wójt Gminy K. znajduje się w odmiennej sytuacji procesowej, która uprawniałaby go do skutecznego złożenia skargi na decyzję organu wyższej instancji uchylającą wydaną przez niego decyzję w sprawie, gdzie stroną postępowania była Spółka A z ograniczoną odpowiedzialnością. Tym samym stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została przez osobę nieuprawnioną i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega przez Sąd odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także treść wskazanych przepisów należało postanowić jak w sentencji.