Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. W.O. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej także: "Sądu") skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także: "organu odwoławczego") wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz złożenie odpisu skargi i odpisu każdego załącznika skargi dla doręczenia uczestnikowi postępowania, tj. Poczcie Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w B. Nadto odrębnym zarządzeniem z tej samej daty wezwano ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W obydwu wezwaniach zakreślono termin siedmiodniowy na ich wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi.
Korespondencja obejmująca powyższe wezwania została skarżącej doręczona w dniu 5 stycznia 2021 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu 7 stycznia 2021 r. uiszczono wpis od skargi. Natomiast za pismem z dnia 10 lutego 2021 r. (data wpływu do tut. Sądu: 15 lutego 2021 r.) organ odwoławczy przekazał egzemplarz skargi z załącznikami i kopertą nadania, zawierający numer PESEL skarżącej. Z zawartych na kopercie danych adresowych wynika, że skarżąca odpowiedziała na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi za pośrednictwem organu odwoławczego.
Na podstawie zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 12 maja 2021 r. odstąpiono od zastosowania rygoru, którym zostało opatrzone wezwanie do uzupełninia braku formalnego skargi w zakresie obejmującym wskazanie numeru PESEL skarżącej, w związku ze zlokalizowaniem tego numeru w aktach administracyjnych sprawy. W pozostałej części przewidziany w wezwaniu rygor pozostał jednak w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to art. 49 § 1 P.p.s.a. obliguje przewodniczącego do wezwania strony do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni. W przypadku nieuzupełnienia skargi w wyznaczonym terminie, podlega ona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. odrzuceniu w formie postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym.
Na podstawie art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Ponieważ do skargi w niniejszej sprawie nie dołączono wystarczającej liczby jej odpisów oraz odpisów załączników dla potrzeb doręczenia wszystkim pozostałym stronom, w tym uczestnikowi postępowania, wezwanie skarżącej do usunięcia przedmiotowego braku formalnego skargi uznać należy za zasadne.
W odpowiedzi na rzeczone wezwanie skarżąca nadesłała brakujący odpis skargi, jednak uczyniła to nie na adres tut. Sądu, lecz organu odwoławczego. Należy stwierdzić, że ustawa nie konstruuje pośredniego trybu uzupełnienia braków składanych w sądzie pism, zatem taki sposób konwalidacji skargi przez skarżącą nie jest prawidłowy.
W tym kontekście wyjaśnienia wymaga, iż procedura sądowoadministracyjna przewiduje tryb pośredni jedynie na etapie wniesienia skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 P.p.s.a. Taki sposób uregulowania służy przy tym konkretnym celom, a mianowicie umożliwia organowi administracji ustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów oraz przygotowanie kompletnych i uporządkowanych akt sprawy (art. 54 § 2 P.p.s.a.), a w przypadku uznania skargi za zasadnej – uwzględnienie jej w całości w trybie tzw. autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.). Przywołane przepisy mają przy tym charakter szczególny względem ogólnej zasady bezpośredniego wnoszenia pism do sądu w toku postępowania, zatem trybu pośredniego nie można stosować w przypadkach nieprzewidzianych przez ustawę.
Wobec tego należy stwierdzić, iż skarżąca winna była zaadresować korespondencję zawierającą brakujący egzemplarz skargi z załącznikami na adres tut. Sądu. Tylko w takim przypadku możliwe byłoby zastosowanie art. 83 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Ponieważ jednak pismo wniesiono de facto do organu odwoławczego, dopiero na moment wpływu korespondencji do tut. Sądu – po przekazaniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach – a zatem na dzień 15 lutego 2021 r. możliwe jest ewentualne stwierdzenie uzupełnienia braku skargi. Tymczasem termin siedmiodniowy do uczynienia zadość wezwaniu upłynął z dniem 12 stycznia 2021 r., w związku z doręczeniem wezwania w dniu 5 stycznia 2021 r. Usunięcie braku formalnego skargi nie może zatem zostać uznane za skuteczne. W tak zarysowanych realiach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje data nadania przesyłki przez skarżącą do niewłaściwego adresata.
Konkludując, skarga pozostaje obarczona brakiem, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, wobec czego Sąd, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.