Uzasadnienie
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zwracając uwagę na trudną sytuację materialną jego i jego rodziny.
Podkreślić jednak należy, że wnioskujący, który zaskarżył decyzję w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, jest zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, tak samo jak, stosownie do art. 239 pkt 4, strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Tym samym wniosek o zwolnienie od kosztów był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany: niepodobna przecież wnioskodawcy ani przyznać tego, co i tak przysługuje mu z mocy ustawy, ani tym bardziej tego odmówić, oddalając jego wniosek. Pozostaje jedynie uznanie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w tym zakresie za bezprzedmiotowe. Takie postępowanie podlega zaś umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy trzeba stosować na zasadzie analogii.
Na marginesie zaznaczyć wypada, że umorzenie postępowania, podobnie jak merytoryczne rozpoznanie wniosku, wchodzi w rachubę dopiero wtedy, gdy wniosek spełnia wszystkie wymogi formalne. Dlatego w pierwszej kolejności wezwano pełnomocnika skarżącego o złożenie wniosku na urzędowym formularzu, mimo iż uzupełnienie tego braku formalnego nie mogło, ze wskazanych wyżej powodów, doprowadzić do uwzględnienia wniosku, na co zresztą zwrócono uwagę w wezwaniu.