Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 500 zł, T. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (patrz druk PPF sygnowany w dniu 20 grudnia 2013 r.). W motywach wniosku skarżący oświadczył, że od 2012 r. pozostaje bez zatrudnienia. Jedynym źródłem dochodu w jego gospodarstwie domowym, prowadzonym wspólnie z żoną, jest jej świadczenie emerytalne w kwocie 1742 zł. Skarżący zaznaczył przy tym, że stałe miesięczne wydatki z tytułu utrzymania wynoszą 1000 zł, a 600 zł wydatkowane jest na medykamenty i wizyty lekarskie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika nadto, że mieszkanie, w którym skarżący przebywa wraz z żoną, należy do ich syna. T. D. nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych (o wartości powyżej 3000 euro).
W dalszej kolejności, w wyniku zestawienia przytoczonego wyżej oświadczenia z zawartością akt administracyjnych tej sprawy, zobowiązano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy (pismo z dnia 31 grudnia 2013 r.).
Odpowiadając na przywołane wyżej wezwanie, skarżący udzielił obszernych wyjaśnień w kwestii nieruchomości, z których uprzednio korzystał (patrz pismo procesowe z dnia 11 stycznia 2014 r.). W oparciu o dodatkowe oświadczenia złożone w tym piśmie, jak również na gruncie obszernie nadesłanej dokumentacji źródłowej ustalono, co następuje. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego żony pozostaje ww. świadczenie emerytalne. Stałe miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym skarżącego (pomieszczenia w domu jednorodzinnym należącym do syna) stanowią kwotę 1.159,26 zł. Dodatkowo spłacane są liczne zobowiązania, w tym z tytułu kredytów konsumpcyjnych, na łączną kwotę 855,77 zł. Stwierdzono więc, że bilans gospodarstwa jest ujemny, a różnica pomiędzy wydatkami, a kosztami pokrywana jest z ww. kredytów.
Skarżący i jego żona są osobami schorowanymi, co generuje wydatki z tytułu leczenia, w tym wizyt lekarskich. Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 31 sierpnia 2012 r., po tym jak od dnia 1 stycznia 2011 r. pozostawała w zawieszeniu. Jedyny majątek skarżącego stanowią udziały w gruntach leśnych.
Wypada wspomnieć w tym miejscu, że skarżący występował już do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 126/09 Sąd zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 200 zł. Ustalono wówczas, że dochody jego gospodarstwa kształtują się na poziomie 2.518,00 zł brutto, w tym z wynagrodzenia skarżącego z tytułu pracy.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Jego rozstrzygnięcie sprowadzało się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a." Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W toku rozpoznania wniosku stwierdzono, że dochody pozostające do dyspozycji skarżącego nie pozwolą na partycypację w kosztach sądowych niniejszego postępowania. Ustalono bowiem, że bilans prowadzonego przez niego gospodarstwa jest ujemny, a brakujące środki pozyskiwane są w ramach kredytów konsumpcyjnych.
Nie bez znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia jest to, że skarżący i jego żona to osoby schorowane i gros środków finansowych, którymi dysponują, jest przeznaczane na leczenie.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że w poprzednim wpadkowym postępowaniu w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, że skarżący może ponosić jedynie opłaty sądowe limitowane do kwoty 200 zł (patrz postanowienie z dnia 11 maja 2009 r.). Jednakowoż sytuacja skarżącego uległa od tamtego czasu pogorszeniu, wszak w chwili obecnej nie pracuje, ani nie prowadzi działalności gospodarczej.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a.