Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2022 r., nr SKO.FP/41.4/362/2022/12355 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia 4 lipca 2022 r., nr [...], którą organ ten, po wznowieniu postępowania podatkowego, uchylił w całości swą decyzję z dnia 12 listopada 2021 r., nr [...] określającą skarżącej E Sp. z o.o. w S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 42.036 zł i określił nową wysokość tego zobowiązania na kwotę 42.360 zł.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2022 r. skarżąca została wezwana do:
- 1) uiszczenia wpisu od skargi;
- 2) uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez:
- a) podpisanie skargi;
- b) wskazanie swego numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym;
- c) złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, który by określał sposób jej reprezentacji i wykazywał umocowanie do podpisania skargi przez osoby, które to uczynią.
W wezwaniach tych wskazano, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zostały one doręczone skarżącej w dniu 26 stycznia 2023 r. i jak dotąd nie spotkały się z żadną jej reakcją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania powyższych wezwań.
Stosownie bowiem do art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Art. 220 § 3 p.p.s.a. przesądza z kolei o konieczności odrzucenia przez sąd skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Niezależnie od powyższego uwzględnienia wymaga, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
Z kolei w myśl art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarga nie spełniała wymogów formalnych opisanych w wyżej przytoczonych przepisach. Nie został również od niej uiszczony należny wpis. Z kolei wezwania do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni doręczono skarżącej w dniu 26 stycznia 2023 r., co oznacza, że ostatnim dniem terminu do wykonania tych wezwań był czwartek 2 lutego 2023 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie. W konsekwencji skargę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie powołanych art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.