Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 14 lipca 2014 r., na skutek nieobecności skarżącego w miejscu jego zamieszkania, a następnie awizowana powtórnie w dniu 22 lipca 2014 r. Powyższa przesyłka w dalszej kolejności wydana została adresatowi w dniu 29 lipca 2014 r.
W piśmie nadanym w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił postanowieniem z dnia 22 września 2014 r. W treści uzasadnienia wskazano, że doręczenie odpisu postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r., zgodnie z regułą zawartą w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nastąpiło z dniem 28 lipca 2014 r., w związku z tym zażalenie jest spóźnione.
Na powyższe postanowienie z dnia 22 września 2014 r. (wydane skarżącemu w dniu 13 października 2014 r.) K.S. wniósł spóźnione zażalenie, które zostało odrzucone przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r.
W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 50/15 oddalił zażalenie skarżącego wniesione na wskazane wyżej postanowienie z dnia 14 listopada 2014 r.
Pismem z dnia 19 marca 2015 r., nadanym w dniu 20 marca 2015 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 lipca 2014 r.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że uchybił terminowi bez swojej winy z uwagi na nieznajomość prawa pocztowego. Podniósł, iż nie posiadał wiedzy, że "skoro przesyłka została awizowana dwukrotnie to doręczenie nastąpiło wcześniej", a powtórne awizo nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 73 przywołanej wyżej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Ponadto, zgodnie z art. 88 zd. 1 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Dokonując wstępnej oceny wniosku w aspekcie wymogów formalnych, stwierdzić należy, iż wniosek strony skarżącej uchybia jednemu ze wskazanych wyżej warunków, a mianowicie został on złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Wskazać bowiem przyjdzie, że z treści wniosku z dnia 19 marca 2015 r. wynika, iż przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 lipca 2014 r. była niewiedza skarżącego o sposobie liczenia terminu według reguły zawartej w art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji, wskazana we wniosku przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 13 października 2014 r., kiedy wydano skarżącemu odpis postanowienia z dnia 22 września 2014 r., z treści którego skarżący powziął wiedzę o regulacji wyrażonej w art. 73 p.p.s.a. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony w ciągu 7 dni liczonych od dnia 13 października 2014 r., a zatem najpóźniej w dniu 20 października 2014 r. Strona skarżąca złożyła zaś ów wniosek w dniu 20 marca 2015 r., a więc po terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Okoliczność ta uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu.
Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.