Uzasadnienie
W piśmie z dnia 2 listopada 2021 r., B.K. i S.K. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji postanowienia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 grudnia 2021 r., w pismach z dnia 4 stycznia 2022 r., skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłki pocztowe, zawierające m. in. pisma z dnia 4 stycznia 2022 r., zostały doręczone skarżącym (wydane) w dniu 25 stycznia 2022 r., po ich dwukrotnej awizacji przez operatora pocztowego w dniach 10 i 18 stycznia 2022 r.
Za pismem z dnia 1 lutego 2022 r. skarżący nadesłali podpisany egzemplarz skargi. Przesyłka zawierająca ww. dokumenty została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 1 lutego 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest obowiązek opatrzenia go podpisem strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym przesądza art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Po myśli art. 73 § 1-4 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.
W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, Sąd ustalił, że przesyłki pocztowe, adresowane do skarżących, zawierające m. in. pisma z dnia 4 stycznia 2022 r., były dwukrotnie awizowane, wpierw w dniu 10 stycznia 2022 r., a następnie w dniu 18 stycznia 2022 r., po czym zostały wydane skarżącym przez operatora pocztowego w dniu 25 stycznia 2022 r. (wtorek). Z potwierdzeń odbioru ww. przesyłek (k. 13 i 14) wynika, że zawiadomienia o możliwości odbioru tych przesyłek, w placówce operatora pocztowego, zostały pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresatów. Treść pisma operatora pocztowego z dnia 15 marca 2022 r. potwierdza ponadto, że doręczono również zawiadomienia powtórne o możliwości odbioru tychże przesyłek.
W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 P.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia opisanych przesyłek nastąpił w dniu 24 stycznia 2022 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres, liczony od daty pierwszej awizacji (10 stycznia 2022 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie przesyłek sądowych, zawierających m. in. pismo z wezwaniem do usunięcia braku formalnego skargi. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżący mogli skutecznie podpisać skargę tj. usunąć jej brak formalny, upływał z dniem 31 stycznia 2022 r.
Z treści stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której nadano pismo z dnia 1 lutego 2022 r. oraz podpisany egzemplarz skargi wynika, że przesyłka z ww. dokumentami została nadana w dniu 1 lutego 2022 r.
Wobec powyższego stwierdzić należało, że skarżący usunęli brak formalny skargi po terminie przewidzianym przez prawo na dokonanie tej czynności. Odnotować istotnie należy, że za pismem z 1 lutego 2022 r. skarżący przesłali podpisany egzemplarz skargi, niemniej jednak dokonali tej czynności już po upływie przewidzianego przez prawo terminu. Przepis art. 85 P.p.s.a. stanowi, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skutek wynikający z normy prawnej ukształtowanej przez ten przepis znaleźć musiał zatem zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym. W następstwie opisanych wyżej okoliczności skardze nie mógł zostać nadany dalszy prawidłowy bieg.
Z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi w przewidzianym prawem terminie, skargę należało odrzucić, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.