Uzasadnienie
W piśmie z dnia 15 listopada 2021 r., A.K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 grudnia 2021 r., w piśmie z dnia 13 stycznia 2022 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka pocztowa zawierająca m. in. pismo z dnia 13 stycznia 2022 r., została doręczona (wydana) skarżącej przez operatora pocztowego w dniu 2 lutego 2022 r., po jej dwukrotnej awizacji przez tegoż operatora w dniach 18 i 26 stycznia 2022 r.
W piśmie z dnia 9 lutego 2022 r., które wpłynęło do sądu w dniu 14 lutego 2022 r. po jego uprzednim nadaniu w dniu 9 lutego 2022 r., skarżąca odniosła się do skierowanego do niej wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Z kolei przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. wskazuje, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku.
Z kolei w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, o czym przesądza treść art. 215 § 1 P.p.s.a. Bez wątpienia sytuacja tego rodzaju miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, mocą której ustalono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Po myśli art. 73 § 1-4 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.
W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa, adresowana do skarżącej, zawierająca m. in. pismo z dnia 13 stycznia 2022 r., w którym sformułowano stosowane wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 18 stycznia 2022 r., a następnie w dniu 26 stycznia 2022 r., po czym została wydana skarżącej przez operatora pocztowego w dniu 2 lutego 2022 r. Z potwierdzenia odbioru ww. przesyłki (k.
26) wynika, że zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego zostało pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Treść pisma operatora pocztowego z dnia 25 marca 2022 r. potwierdza ponadto, że doręczono również zawiadomienie powtórne o możliwości odbioru tej przesyłki.
W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 P.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił w dniu 1 lutego 2022 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres, liczony od daty pierwszej awizacji (18 stycznia 2022 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie przesyłki sądowej, zawierającej m. in. pismo z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła skutecznie usunąć braki formalne skargi, upływał z dniem 8 lutego 2022 r. (wtorek). Z treści stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której nadano pismo z dnia 9 lutego 2022 r. wynika natomiast, że przesyłka pocztowa została nadana w dniu 9 lutego 2022 r. (środa).
Wobec powyższego stwierdzić należało, że skarżąca odniosła się do skierowanego do niej wezwania już po terminie przewidzianym przez prawo na dokonanie tej czynności. Przepis art. 85 P.p.s.a. stanowi natomiast, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skutek wynikający z normy prawnej ukształtowanej przez ten przepis znaleźć musiał zatem zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym.
Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi w przewidzianym prawem terminie, a w konsekwencji stwierdzenie, że skarga dotknięta jest brakami formalnymi, skargę należało odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.