Uzasadnienie
Skarżący R. Ł. pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczone w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia podania w sprawie rozłożenia na 5 rat zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r.
W treści skargi z dnia 8 stycznia 2014 r. strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.
Ponieważ wniosek ten nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), pismem z 13 marca 2014 r. wezwano skarżącego do złożenia go na urzędowym formularzu PPF, według załączonego wzoru, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono stronie w dniu 19 marca 2014 r.
Następnie zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 8 stycznia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy.
Z kolei w dniu 22 kwietna 2014 r. R. Ł. wniósł sprzeciw, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, na powyższe zarządzenie, domagając się jego zmiany poprzez przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 246 P.p.s.a., albowiem pomimo zachodzących przesłanek nie przyznano mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia wpisu od skargi.
Do tej pory nie został nadesłany wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W tym miejscu wypada podkreślić, iż w myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącego – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. w ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74).
Z treści art. 257 P.p.s.a. wynika z kolei, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie przesłano mu druk tego formularza. Termin wyznaczony tym wezwaniem (doręczonym stronie w dniu 19 marca 2014 r.) upłynął bezskutecznie z dniem 26 marca 2014 r. (środa). Co więcej skarżący do chwili obecnej nie złożył wymaganego urzędowego formularza wniosku.
W związku z powyższym, na podstawie art. 257 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.