Uzasadnienie
B.Z. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...], którą określono podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości [...] zł. Tą samą skargą B. Z. objęła także, wydaną równocześnie, decyzję z dnia [...] r. nr [...], określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. jej mężowi J. Z..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej K. wniósł o odrzucenie skargi B. Z. w części dotyczącej tej ostatniej decyzji, albowiem adresowana jest ona do innego podatnika i określa jego indywidualne zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, który jest podatkiem o charakterze osobistym.
Na mocy art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1279 ze zm.) skarga została rozdzielona i w odniesieniu do tej części, którą B. Z. objęła decyzję adresowaną do J. Z., Sąd wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu powyższej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. B. Z. wskazała, że jej interes prawny wynika z faktu iż za rok podatkowy 2004 r. złożyła wspólne zeznanie podatkowe z mężem J. Z., zeznanie to uważa za prawidłowe, a ponadto całokształt sprawy dotyczy jej rodziny, pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym i na wyłącznym utrzymaniu męża. Z tego względu uważa, że jest stroną postępowania zakończonego decyzją adresowaną do jej męża.
Po przeprowadzeniu rozprawy, w której skarżąca nie wzięła udziału, Sąd uznał, że skarga B. Z. na decyzję adresowaną do jej męża J. Z. podlega odrzuceniu, jako wniesiona przez osobę nie będącą stroną postępowania podatkowego. Z akt tej sprawy, jak również z akt rozpoznanych przez Sąd w tym samym czasie spraw ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] (sygn. akt I SA/Gl 1688/05) i ze skargi J. Z. na decyzję nr [...] (sygn. akt I SA/Gl 1690/05) wynika, że każda z tych decyzji została wydana oddzielnie w stosunku do każdego z małżonków, w wyniku wszczętego i przeprowadzonego wobec każdego z nich odrębnego postępowania podatkowego, w związku z zanegowaniem przez organ pierwszej instancji prawa do wspólnego opodatkowania i zakwestionowaniem z tego powody ich wspólnego zeznania podatkowego. Zarówno B. Z. jak i J. Z. nie zgodzili się z tym stanowiskiem organów podatkowych, co każde z nich uczyniło przedmiotem zarzutu najpierw w odwołaniach, a następnie w skargach do Sądu.
Każde z małżonków zaskarżyło bowiem decyzję do niego adresowaną. Tak więc należy uznać, że zarówno B. Z. jak i J. Z. w ramach swego interesu prawnego skorzystali z możliwości poddania sądowej kontroli decyzje kształtujące ich zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Trzeba przy tym podkreślić, że wspólne okoliczności faktyczne i argumenty małżonków są przedmiotem obu skarg i podlegały wspólnej ocenie w postępowaniu sądowym. Okoliczności te jednak nie stanowią dostatecznej podstawy do uznania, że B. Z. ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji, którą określono wysokość zobowiązania podatkowego innej osoby. Ma ona niewątpliwie interes faktyczny, albowiem decyzja podatkowa adresowana do jej męża rzutuje na sytuacje materialną ich wspólnej rodziny. Nie daje to jednak prawa do wniesienia skargi.
Z tych względów Sąd orzekł o odrzuceniu skargi B. Z. we wskazanym zakresie, a to na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 32 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).