Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej zwana: O.p.), po rozpatrzeniu odwołania podatników J. B. i T. B. (dalej zwani: strony, podatnicy lub skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...] zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Podatnicy 9 maja 2018 r. złożyli organowi podatkowemu informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2018 r., deklarując do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 oraz budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni [...] m2 (budynek usługowo – handlowo – biurowy).
Dokonując weryfikacji złożonej deklaracji, w ramach czynności sprawdzających, organ ustalił, że zgłoszona do opodatkowania nieruchomość nabyta została przez podatników 28 marca 2018 r. na podstawie umowy sprzedaży objętej aktem notarialnym Rep. A nr [...]. Z umowy tej wynika, że przedmiotem nabycia były grunty o powierzchni [...] m2 oraz budynek biurowo – handlowy o powierzchni [...] m2 w skład którego wchodziły lokale będące przedmiotem umów najmu z wymienionymi w tej umowie podmiotami.
Pismem z [...] r. organ wezwał podatników do wyjaśnienia przyczyn rozbieżności między powierzchnią budynku zadeklarowaną do opodatkowania, a wynikającą z w/w aktu notarialnego oraz o wskazanie powierzchni budynku zajmowanej na cele działalności gospodarczej prowadzonej przez najemców. Na wezwanie to podatnicy nie udzielili rzeczowej odpowiedzi. W tej sytuacji organ wszczął kontrolę podatkową, której ustalenia opisał w protokole z [...] r. Z kolei [...] r. organ przeprowadził oględziny nieruchomości. Zarówno kontrola jak i oględziny pozwoliły ustalić, że część nieruchomości (pomieszczeń) wynajęta została innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej. Z uwagi na nieustalenie powierzchni nieruchomości zajmowanej na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemców organ pismami z [...] r. oraz [...] r. wezwał podatników m.in. do wskazania tejże powierzchni. Z powodu nieuczynienia zadość powyższym wezwaniom organ postanowieniem z [...] r. zarządził kolejne oględziny nieruchomości, zaś podatnicy 18 grudnia 2018 r. oświadczyli, że odmawiają udostępnienia przedmiotu oględzin.
Pomimo tego organ [...] r. przeprowadził oględziny nieruchomości, jednakże nie ustalił powierzchni użytkowej zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Kolejne oględziny przeprowadzone [...] r. z udziałem podatnika pozwoliły ustalić najemców poszczególnych pomieszczeń. Organ włączył przy tym do akt sprawy inwentaryzację budowlaną budynku z 23 czerwca 2016 r. (rzut parteru i rzut pierwszego piętra) zawierającą metraż pomieszczeń na poszczególnych kondygnacjach. Wynika z niej, że powierzchnia całkowita budynku wynosi [...] m2.
Decyzjami z [...] r. Prezydent Miasta ustalił podatnikom wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie [...] zł, przyjmując do opodatkowania:
- - w okresie od kwietnia 2018 r. grunty pozostałe o powierzchni [...] m2,
- - w okresie od kwietnia do października budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (o wysokości powyżej 2,20 m) o powierzchni [...] m2 i od listopada do grudnia o powierzchni [...] m2,
- - w okresie od kwietnia do października budynki lub ich części pozostałe (o wysokości powyżej 2,20 m) o powierzchni [...] m2 i od listopada do grudnia o powierzchni [...] m2.
W uzasadnieniu organ w szczególności wskazał, że nie cała powierzchnia użytkowa budynku jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. W przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą prowadzą: A B.B., B Sp. z o.o., C s.c., D (od 01.11.2018 r. do 31.03.2019 r.). Ponadto organ stwierdził, że na gruncie podatników usytuowany jest paczkomat. W tej sytuacji grunt pod tym paczkomatem, który jest obiektem służącym działalności gospodarczej w zakresie działalności pocztowej i kurierskiej, został objęty najwyższą stawką, ponieważ jest on faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ nadmienił, że powierzchnia użytkowa lokali w budynku została ustalona na podstawie inwentaryzacji budowlanej budynku. Organ zsumował powierzchnie pomieszczeń wskazane w dokumencie, ponieważ są to pomiary dokonane po wewnętrznej stronie ścian. I tak przyjęto, że:
- - B. B. zajmował [...] m2 od 28.03.2018 r. do nadal,
- - B Sp. z o.o. – powierzchnię [...] m2 od 31.03.2018 r. do nadal,
- - C s.c. powierzchnię [...] m2 od 28.03.2018 r. do nadal,
- - C powierzchnię [...] m2 od 01.11.2018 r. do 31.03.2019 r.
Powierzchnie klatek schodowych pominięto. Pomieszczenia nie wynajmowane oraz łazienki do wspólnego użytku zostały zakwalifikowane jako powierzchnie pozostałe.
W odwołaniu podatnicy zarzucili naruszenie:
- 1. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- - niedopuszczalne zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i uznanie, że osoba prowadząca działalność gospodarczą na nieruchomości nie musi być tożsama z osobą płatnika;
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 120, art. 122, art. art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. nieprzesłuchanie B. B., wspólników spółki cywilnej C s.c., prezesa zarządu spółki B Sp. o.o. - przez co niemożliwe było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe jego rozstrzygnięcie;
- - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym przyjęciem, że powierzchnia użytkowa lokali związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podmioty B Sp. z o.o., A B. B., C s.c. - w roku 2018 wynosiła odpowiednio [...] m2, [...] m2 oraz [...] m2.
Jak wyjaśniła strona, ustalenia poczynione przez organ opierają się w głównej mierze na oględzinach z [...] r. oraz oświadczeniu podatnika dotyczącym stanu z 2019 r. Stan nieruchomości w 2018 r. nie został ustalony, a to tenże stan faktyczny winien być przedmiotem zainteresowania organu. Odnośnie podmiotów B, C, czy A, ilość zajmowanych przez te podmioty pomieszczeń w 2018 r. nie odpowiada ilości pomieszczeń wskazanych przez stronę w kwietniu 2019 r. Powyższe jest wynikiem tego, że po zakupie nieruchomości strona dokonywała licznych prac adaptacyjnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów i argumentów strony i zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zdaniem Kolegium, przedmiotowa nieruchomość stanowi własność osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami i nieprowadzących gospodarczej. Część nieruchomości została jednak udostępniona innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, tj.: A, B, C i D. Ta część nieruchomości powinna podlegać opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż znajduje się ona w posiadaniu (zależnym) przedsiębiorców. Z kolei lokale które pozostają puste podlegają opodatkował stawką przewidzianą dla budynków pozostałych.
Odnośnie podstawy opodatkowania, tj. powierzchni użytkowej lokali związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, SKO zgodziło się z organem I instancji, że miarodajny w tym zakresie jest dowód z inwentaryzacji budowlanej budynku, stąd zasadnie odstąpiono od pomiarów poszczególnych pomieszczeń.
W skardze podatnicy, kwestionując w całości decyzję SKO, zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedopuszczalne zastosowanie wobec strony przepisów art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm. - dalej zwana w skrócie: UPOL), a tym samym błędne zastosowanie do części powierzchni nieruchomości najwyższej stawki podatku, co wynikało z błędnego uznania, iż względem strony zasadne jest stosowanie stawki podatkowej właściwej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
W efekcie skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania w znaczeniu cywilistycznym. W tym aspekcie strona będąca współwłaścicielem budynku nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, stąd nie sposób uznać za słuszne obciążenie jej obowiązkiem uiszczenia podatku w wysokości przewidzianej dla przedsiębiorców. Takie opodatkowanie jest możliwe jedynie w przypadku ustalenia w toku postępowania podatkowego, że nieruchomość choćby pośrednio służyć ma prowadzonej przez stronę (podatnika) działalności gospodarczej, a w tej sprawie skarżący nie byli przedsiębiorcami i nie prowadzili działalności gospodarczej.
Dalej skarżący argumentowali, że dokonana przez organ wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL nie jest prawidłowa, gdyż wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest uzależniona od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, co podkreśla konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa, co w sprawie nie miało miejsca. Na poparcie swojego stanowiska strona przywołała wyroki NSA z 18.07.2018 r. sygn. II FSK 1817/16 oraz WSA w Szczecinie z 10.02.2016 r. sygn. I SA/Sz 1336/15.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły powierzchnię budynku podlegającą w 2018 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w tym części budynku, która w 2018 r. była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez najemców, a przede wszystkim, czy organy te zasadnie przyjęły, że część budynku usługowo – handlowo – biurowego, stanowiącego współwłasność skarżących nieprowadzących działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) UPOL, tj. przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżących przyjęta do opodatkowania powierzchnia budynku oddana najemcom i uznana jako związana z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą nie odpowiada stanowi z 2018 r., a nadto, skoro skarżący nie prowadzili w 2018 r. działalności gospodarczej, to powierzchnia oddanych w najem lokali nie powinna podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki najwyższej, lecz stawki dla budynków pozostałych.
W sporze tym rację przyznał Sąd skarżącym, ale jedynie w części.
W sprawie nie jest sporne, że skarżący w 2018 r. byli współwłaścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem usługowo – handlowo – biurowym. Nie jest też kwestionowane, że skarżący w tym okresie nie prowadzili działalności gospodarczej i część tego budynku oddali w najem podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą.
W stanie prawnym obowiązującym w 2018 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 UPOL).
W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
- 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d (nie występujących w tej sprawie);
- 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (nie dotyczy tej sprawy).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) UPOL, Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W 2018 r. obowiązywała w w/w zakresie uchwała Rady Miejskiej w Będzinie z 29.11.2017 r. nr XLIII/378/2017 w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Będzina w 2018 r.
Stosownie do art. 3 ust. 1 UPOL, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
- 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
- 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
- 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
- 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
- a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
- b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z powyższego wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na skarżących jako na współwłaścicielach nieruchomości. Posiadacz zależny może być obciążony podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy posiada nieruchomości, obiekty budowlane lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (opublikowanym w Dz.U. z 2017 r. poz. 2372), "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."
W orzeczeniu tym Trybunał dostrzegł podnoszoną w orzecznictwie kwestię dwojakiego charakteru majątku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, nakazując stosowanie innych stawek podatku w odniesieniu do tzw. majątku osobistego i majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Trybunał dokonał więc istotnej modyfikacji (wiążącej organy podatkowe i sądy) przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL i od tej pory w odniesieniu do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą niewystarczające jest wykazanie, że dla opodatkowania najwyższą stawką podatkową jej nieruchomości samego faktu "posiadania" tej nieruchomości. Należy bowiem jeszcze ustalić związek tej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Jak z kolei zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2018 r. w sprawie II FSK 1817/16, osoba fizyczna może występować w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wówczas kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącego, tj. czy potencjalnie może być przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo. Ten ostatni wyrok, odwołujący się do wskazanego orzeczenia Trybunału, powołali skarżący na poparcie swojej argumentacji.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy wykluczyły okoliczność, aby przedmiotowa nieruchomości będąca własnością osób fizycznych wchodziła w skład ich przedsiębiorstwa, jak i to, że osoby te (podatnicy) prowadziły w 2018 r. działalność gospodarczą. Nie mniej jednak w sprawie nie jest sporne, że część nieruchomości była oddana przez podatników, na podstawie umów najmu, do prowadzenia tejże działalności w wynajętej części – do działalności gospodarczej prowadzonej przez najemców. To zaś oznacza, że budynek w tej części był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej – w aspekcie przedmiotowym był w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL). Zdaniem Sądu taki stan faktyczny mieści się w zakresie zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. b UPOL, zaś wskazywane wyżej wyroki nie stoją na przeszkodzie takiemu stanowisku. Dotyczą one bowiem przede wszystkim podatnika w aspekcie podmiotowym, podczas gdy w tej sprawie sporem objęty jest przedmiot opodatkowania.
W tym właśnie zakresie przeprowadzone w sprawie przez organy postępowanie nie wykazało jaka w 2018 r. była powierzchnia użytkowa budynku i na jakiej powierzchni budynku w 2018 r. najemcy prowadzili działalność gospodarczą. Rację ma skarżący zarzucając, że wystarczających ustaleń w tym zakresie organy nie poczyniły.
Sąd zgadza się z organem, jak to już wyżej nadmieniono, że był on uprawniony do uwzględnienia w podstawie opodatkowania m.in. powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej i przyjęcia stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) UPOL, tj. właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W pozostałej części zastosowanie znajdowały stawki niższe, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) UPOL. Jednakże – co należy podkreślić – kluczowe było ustalenie konkretnej powierzchni użytkowej wchodzącej w skład wymienionych wyżej kategorii w 2018 r., czego organy nie uczyniły. Ma to szczególnie istotne znaczenie także z tego względu, że za ten rok podatnicy podlegali opodatkowaniu po raz pierwszy (nabyli nieruchomość 28 marca 2018 r.).
Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji ustaliły, że podatnicy zadeklarowali do opodatkowania m.in. budynki pozostałe o wysokości powyżej 2,20 m, o powierzchni [...] m2 (budynek usługowo – handlowo – biurowy). Organ ustalił, na podstawie umowy sprzedaży objętej aktem notarialnym Rep. A nr [...], że tenże budynek biurowo – handlowy, według stanu na 28 marca 2018r., miał powierzchnię [...] m2. Według nieuwierzytelnionych dokumentów o nazwie "inwentaryzacja budowlana budynku" z 23 czerwca 2016 r., metraż pomieszczeń na poszczególnych kondygnacjach wynosił wówczas łącznie [...] m2. Z kolei według danych z ewidencji gruntów i budynków, powierzchnia użytkowa budynku wynosi [...] m2. Natomiast do opodatkowania organy przyjęły łącznie [...] m2.
W tym stanie rzeczy, w takim stanie faktycznym sprawy, nie jest możliwe rozstrzygnięcie o prawidłowości ustalonej powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku (w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 UPOL), w tym z podziałem na część powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej i pozostałą, oraz ocenienie zarzutów skargi kwestionującej przyjętą w 2018 r. powierzchnię budynku do opodatkowania. W tym zakresie słuszny okazał się podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia przez organy art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) UPOL, które stanowią lex specialis wobec art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.). Szczególnie, wobec niedochowania wymogów określonych w art. 122, art. 180 i art. 187 O.p.
Z tych przyczyn zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.
Rozpatrując sprawę ponownie, kluczowe znaczenie dla jej wyniku będzie miało ustalenie przez organ jaka była faktycznie powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku w 2018 r. i jaka część tej nieruchomości była związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez najemców. Pomocne w ustaleniu powyższego mogą być deklaracje dot. opodatkowania nieruchomości (części) przed 28 marca 2018 r., o ile były składane. Ustalenia i rozstrzygnięcie organu powinny uwzględniać, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Konfrontacja stanu faktycznego z tymi danymi powinna prowadzić do logicznych wniosków, których prezentację powinna zawierać wydana decyzja.
Niezależnie od tego podnieść trzeba, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że do opodatkowania przyjął także grunt pod paczkomatem i opodatkował go stawką najwyższą (s. 2 tej decyzji). Nie wskazał jednak o jaką powierzchnię gruntu chodzi. Co więcej, osnowa decyzji żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zawiera. Organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, kwestię tę całkowicie pominął. Także to wymagało będzie stosownych ustaleń w ponownie prowadzonym postępowaniu.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję.
O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 4.034 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art.205 § 2 p.p.s.a.. Na kwotę w/w kosztów składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 3.600 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz.1800), wpis od skargi w kwocie 400 zł oraz opłata od pełnomocnictw w kwocie łącznej 34 zł.