Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1704/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna) – po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela - Wójta Gminy M. na postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] r., nr [...] (sprostowane postanowieniem z [...] r. nr [...]) określające wysokość kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł, powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] wystawionego wobec A S.A. w K. (następca prawny - B S.A. w B.) i obciążeniu nimi wierzyciela – utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane przeciwko zobowiązanej A S.A. w K. (obecnie B S.A. w B.) z wniosku wierzyciela, na podstawie ww. tytułu wykonawczego obejmującego podatek od nieruchomości za styczeń 2007 r. Podstawę wystawienia przez wierzyciela tego tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Wójta Gminy M. z [...] r. określająca podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości, która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] r.

Egzekucja administracyjna została wszczęta [...] r. poprzez doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego wraz z pobraniem pieniędzy w jej siedzibie. Następne pobranie należności u zobowiązanej miało miejsce [...] r.

Wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji stanowiącej podstawę prawną wszczęcia egzekucji administracyjnej, Wierzyciel pismem z 29 października 2012 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] r. umorzył, na żądanie wierzyciela, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r.

Pismem z 20 listopada 2012 r. zobowiązana wniosła o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z egzekucją administracyjną prowadzoną na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Wierzyciel zwrócił się o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w związku z egzekucją administracyjną prowadzoną na podstawie ww. tytułu wykonawczego pismem z dnia [...] r. Wniósł o naliczenie kosztów egzekucyjnych z uwzględnieniem wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, przy zastosowaniu stawek minimalnych określonych w u.p.e.a.

Organ egzekucyjny, postanowieniem z [...] r., sprostowanym postanowieniem z [...] r. określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, które powstały w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego wystawionego wobec zobowiązanej i obciążył nimi wierzyciela.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wierzyciel zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 1) art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące obciążeniem wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne było w całości skuteczne, a zobowiązany wypłacalny i wszelkie koszty oraz opłaty związane z przymusowym ściągnięciem należności winny obciążyć zobowiązanego, co w konsekwencji stanowi naruszenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawa,
2. 2) art. 64 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na obciążeniu wierzyciela opłatą za dokonanie czynności egzekucyjnej oraz opłatą manipulacyjną, których wysokość jest całkowicie nieadekwatna do nakładu i efektów pracy organu pierwszej instancji, jak również stopnia jej skomplikowania, pominięciu przy ustalaniu wysokości kosztów egzekucyjnych okoliczności, że obciążają one wierzyciela będącego podmiotem publicznym oraz wydając w tym przedmiocie postanowienie w oparciu o zasady analogii do art. 64 1 pkt 6 u.p.e.a., a nie w oparciu o przepisy prawa,
3. 3) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie dla oceny i wykładni art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., mimo obowiązku wynikającego z art. 8 Konstytucji, i niedokonanie miarkowania kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynikało, że ich wysokość pozostaje w całkowitym oderwaniu od poziomu skomplikowania czynności oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności,
4. 4) art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, poprzez wydanie postanowienia, które narusza standardy uznane przez Trybunał Konstytucyjny oraz zaniechanie miarkowania kosztów egzekucyjnych w sytuacji niewielkiego wkładu pracy i niewielkiej ilości czynności dokonanych w toku egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia w sprawie i określenie kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia wierzyciela, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.

Powołał art. 64c § 1-7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.). Stwierdził, że skoro podstawę prawną wystawienia przez wierzyciela tytułu wykonawczego z [...] r., stanowiła decyzja tego organu z [...] r., która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., to fakt ten przesądza, że koszty egzekucyjne powstały w prawidłowo wszczętym i prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, które obowiązany jest zapłacić wierzyciel, bowiem to on ponosi ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a następnie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego na podstawie nieostatecznej decyzji, uchylonej następnie przez organ odwoławczy.

Wierzyciel kwestionował zarówno obciążenie go kosztami egzekucyjnymi, jak również ich wysokość, podnosząc, że organ egzekucyjny dokonując ich ustalenia nie uwzględnił wytycznych Trybunału Konstytucyjnego, zawartych w wyroku z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Podkreślił, że naliczone opłaty (manipulacyjna oraz za dokonane czynności) są nieadekwatne do nakładu i efektów pracy organu egzekucyjnego, jak również stopnia skomplikowania dokonanych czynności egzekucyjnych.

Organ nadzoru aprobując naliczone przez organ egzekucyjny koszty na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 u.p.e.a., podał, że na ich wysokość złożyły się:

1. - opłata manipulacyjna w łącznej kwocie [...] zł (art. 64 § 6 ww. ustawy - 1% łącznej kwoty, należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr);
2. - opłata za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej w łącznej kwocie [...] zł od wysokości pobranej należności pieniężnej, stanowiąca sumę kwot: [...] zł i [...] zł za pobrania z [...] r. oraz z [...] r. (art. 64 § 1 pkt 1 ww. ustawy - 5% kwoty pobranej należności, niemniej niż 2 zł 50 gr).

Uznał zarazem, że organ egzekucyjny dokonał analizy wysokości naliczonej opłaty manipulacyjnej oraz opłaty za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej pod kątem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14 (opubl. Dz. U., poz. 1244). TK stwierdził w nim, że art.64 § 6 u.p.e.a, w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny [pic]z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, Il, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji.

Wspomniany wyrok TK zmienił normatywną treść badanych przepisów, derogując je w tym zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, wyrok ten ma charakter jedynie zakresowy, co oznacza, że nie powoduje on utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, jednakże po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją w granicach określonych w ww. wyroku. W pozostałym zakresie może, a nawet musi być, nadal stosowany przez organy egzekucyjne. Aby jednak nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji RP, organy powinny badane przez TK przepisy prawa stosować i interpretować zgodnie ze wskazówkami zawartymi we wspomnianym orzeczeniu.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny porównał powstałą na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanej opłatę manipulacyjną w kwocie [...] zł oraz opłatę za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej w wysokości [...] zł do wysokości opłat ustalanych w przypadku egzekucji z nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), które - określone w zakresie procentowym i kwotowym (8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34.200 zł) - nie zostały uznane przez TK za niekonstytucyjne.

W nawiązaniu do zarzutów zawartych w zażaleniu organ nadzoru podkreślił, iż Trybunał wywiódł, iż nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego.

Przywoływany wyrok TK ma takie znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że w razie braku interwencji ustawodawcy do czasu ponownego orzekania w sprawie, wymaga ponownej oceny prawidłowości stanowiska organu egzekucyjnego z powodu braku konstytucyjności rozstrzygnięcia w zakresie obciążenia wierzyciela opłatą za pobranie pieniędzy na podstawie art. 64 § 1 pkt 1 oraz opłatą manipulacyjną na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. Ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych organ musi uwzględnić, że wysokość kosztów egzekucyjnych, szczególnie kiedy obciążają wierzyciela nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych. Przy czym koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego i zagwarantować przynajmniej częściowy zwrot kosztów jego działania.

Dokonując analizy uzasadnienia wyroku TK organ nadzoru wskazał przede wszystkim na 100% skuteczność egzekucji do czasu jej zakończenia, t.j. umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie wierzyciela. Nie można bowiem zapominać o celu egzekucji administracyjnej, (a co za tym idzie także opłat z nią związanych), jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązków powstających w obszarze działania administracji.

W ocenie organu nadzoru nieuzasadnione z uwagi na naruszenie dyscypliny finansów publicznych byłoby, biorąc pod uwagę maksymalną skuteczność egzekucji, a także zapewnienie funkcji fiskalnej, obniżenie kosztów egzekucyjnych, tj. opłaty manipulacyjnej i opłaty za pobranie pieniędzy do łącznej wysokości 3,90 zł (t.j. do wysokości minimalnych stawek określonych w ustawie egzekucyjnej - 1,40 zł za opłatę manipulacyjną, 2,50 zł za pobranie pieniędzy) od jednego tytułu wykonawczego.

Zdaniem organu nadzoru obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi wygenerowanymi z tytułu opłaty za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej kwotą [...] zł, a z tytułu opłaty manipulacyjnej kwotą [...] zł było w świetle wyroku TK zasadne.

Skoro bowiem przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż 34.200 zł, to przy czynności pobrania pieniędzy wymagającej mniejszego nakładu pracy, zachowując proporcje, 5% opłaty za pobranie pieniędzy może wynosić maksymalnie 21.375 zł.

Z kolei przyjmując jako podstawę maksymalną stawkę dla zajęcia nieruchomości w kwocie 34.200 zł, maksymalna opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 4.275 zł, skoro za zajęcie nieruchomości stawkę procentową określono na 8%, a dla opłaty manipulacyjnej - 1%.

Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach stanął na stanowisku, że maksymalna opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 1/8 maksymalnej opłaty za zajęcie nieruchomości, a więc nie może przekraczać kwoty 4.275,00 zł.

Mając na uwadze powyższe organ nadzoru stwierdził, że koszty egzekucyjne określone zostały prawidłowo, zważywszy, że stosowanie stawek procentowych nie budzi wątpliwości konstytucyjnych i jest aprobowane w przywołanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Odpierając podniesiony w zażaleniu zarzut, że naliczenie kosztów nastąpiło w oderwaniu od okoliczności faktycznych tej egzekucji (nakładu pracy pracownika organu egzekucyjnego, bez uwzględnienia rzeczywistych koszów i wydatków organu egzekucyjnego) wskazano, że, jak podkreślił TK, określanie wysokości danin publicznych z zastosowaniem stawek procentowych, co do zasady nie uwzględnia sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji, a więc na przykład — co miało miejsce w wypadku skarżącej — zaległości podatkowych. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji.

W skardze na powyższe postanowienie wierzyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie postanowienia organu I instancji, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie poprzez określenie kosztów egzekucyjnych w konkretnej, ustalonej przez Sąd wysokości, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, w sytuacji, gdy zasadnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia w sprawie i określenie kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł,

Il. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. 1) art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące obciążeniem wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne było w całości skuteczne, a zobowiązany wypłacalny i wszelkie koszty i opłaty związane z przymusowym ściągnięciem należności winny obciążać zobowiązanego, co w konsekwencji stanowi naruszenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawa,
2. 2) art. 64 § 1 pkt 1 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na obciążeniu wierzyciela opłatą za dokonanie czynności egzekucyjnej oraz opłatą manipulacyjną, których wysokość jest całkowicie nieadekwatna do nakładu i efektów pracy organu pierwszej instancji, jak również stopnia jej skomplikowania, a także pominięciu przy ustalaniu wysokości kosztów egzekucyjnych okoliczności, że obciążają one wierzyciela będącego podmiotem publicznym oraz wydając w tym przedmiocie postanowienie w oparciu o zasady analogii do art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a nie w oparciu o przepisy prawa,
3. 3) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 § 1 i art. 84 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie dla oceny i wykładni art. 64 § 1 pkt 1 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., mimo obowiązku wynikającego z art. 8 Konstytucji, i niedokonanie miarkowania kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych spraw wynikało, że ich wysokość pozostaje w całkowitym oderwaniu od poziomu skomplikowania czynności oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności,
4. 4) art. 64 § 1 pkt 1 oraz art. art. 64 § 6 u.p.e.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r" sygn. akt SK 31/14, poprzez ich błędną wykładnię, która narusza standardy uznane przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku oraz zaniechanie miarkowania kosztów egzekucyjnych w sytuacji niewielkiego wkładu pracy i niewielkiej ilości czynności dokonanych w toku egzekucji administracyjnej przez organ egzekucyjny.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że kwestionowane określenie kosztów egzekucyjnych pozostaje w oderwaniu od faktycznego zakresu skomplikowania sprawy oraz ilości podjętych czynności i narusza wytyczne zawarte w wyroku TK. Wysłanie korespondencji oraz zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego generuje wydatki znacznie niższe niż kwota [...] zł i uzasadnia określenie kosztów egzekucyjnych na poziomie stawek minimalnych. Wspomniana kwota "nie wprowadza równowagi pomiędzy interesem państwa polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie a ochroną przed nadmiernym fiskalizmem".

Zdaniem skarżącego organ powinien wprost wskazać w uzasadnieniu postanowienia, jakie czynności manipulacyjne wykonał, kiedy oraz jakie poniósł w związku z tym wydatki i koszty, czego nie dopełniono.

Skarżący odwołał się także do wyroku tut. Sądu z 13 marca 2018 r., I SA/Gl 40/18, w której to sprawie organ realizując zalecenia sądu ustalił koszty zatrudnienia w komórce egzekucyjnej i czasochłonność podejmowanych czynności. Kalkulacja została wykonana w oparciu o dokumenty źródłowe księgowe i kadrowe. W ocenie wierzyciela analogiczną metodę należy zastosować w niniejszej sprawie. Zależność kosztów od poniesionych przez organ wydatków została wprost wskazana przez TK jako okoliczność podlegająca ocenie w ustalaniu wysokości kosztów egzekucyjnych.

Strona skarżąca wskazała również na wyrok NSA z 8 stycznia 2019 r., II FSK 2576 /18, w którym stwierdzono, że skoro niezgodne z Konstytucją jest pominięcie w kwestionowanych przepisach maksymalnej wysokości opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej czy maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, to należy przyjąć, iż stosowanie tych przepisów w zgodzie z Konstytucją wymaga zrezygnowania z pobierania tych opłat. W przeciwnym razie ich maksymalna wysokość będzie niejednolicie ustalana przy każdorazowym pobieraniu opłaty z pominięciem zobiektywizowanych kryteriów, a w konsekwencji naruszone zostaną wskazane w wyroku TK wzorce konstytucyjne.

Nadto skarżący podkreślił, że pominięto okoliczność, iż wierzyciel jest podmiotem publicznym, a obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi stanowi wyjątek od reguły. Organ nie podał, jak kształtowałyby się koszty, którymi obciążono by zobowiązanego i w jaki stopniu je obniżono mając na uwadze, że uiści je wierzyciel. Zaznaczono jednocześnie, że egzekwowano podatek od nieruchomości, a więc należność publicznoprawną o podstawowym znaczeniu dla funkcjonowania państwa, wobec czego od wierzyciela można oczekiwać jedynie zwrotu faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny wydatków.

Uzasadniając wniosek o zastosowanie art. 145 a § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wskazano, że z uwagi na ilość analogicznych spraw dotyczących określenia kosztów egzekucyjnych w postępowaniach prowadzonych na podstawie uchylonych decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości, Sąd winien założyć, że w ponownym postępowaniu organ z dużym prawdopodobieństwem nie zastosuje się do wytycznych zawartych w wyroku. Nadto podniesiono, że bezczynność ustawodawcy po wyroku TK z czerwca 2016 r. i wynikająca stąd dezorientacja organów nie może skutkować pokrzywdzeniem wierzyciela, zwłaszcza, gdy jest on podmiotem publicznym. Jednocześnie zaakcentowano, że postępowanie egzekucyjne w analizowanej sprawie toczyło się w 2012 r. Do dnia dzisiejszego właściwy organ nie wydał prawidłowego postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnik postępowania - B S.A., w piśmie z 25 stycznia 2021 r., stwierdził, że zarzut naruszenia art. 64c § 4 u.p.e.a. jest pozbawiony podstaw prawnych i odwołał się do wyroków NSA o sygn: II FSK 3713/15, II FSK 2859/15 i II GSK 1024/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.) podlegało postanowienie z [...] r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r. o obciążeniu skarżącego wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. obejmującego podatek od nieruchomości za styczeń 2007 r. egzekwowany od A S.A (obecnie: B S.A.).

Stan faktyczny nie jest sporny, zaś spór pomiędzy stronami sprowadza się do kwestii prawidłowego określenia wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w świetle powoływanego przez strony wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14.

Zdaniem skarżącego, zasadniczo nie powinien być on, jako podmiot publiczny, w ogóle obciążony kosztami egzekucyjnymi (powinny być one określone w wysokości [...] zł) a to z uwagi na art. 2 Konstytucji RP. Ewentualnie dopuszczalne byłoby zobowiązanie go do zwrotu faktycznie poniesionych przez organ egzekucyjny wydatków.

Nie podzielając tej argumentacji organ nadzoru stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny nie podważył zasadności naliczania kosztów egzekucyjnych za dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne, a jedynie wskazał na konieczność określenia ich granicy stosownie do ich pracochłonności i kosztowności. Uwzględniając zatem art. 64c § 4 u.p.e.a., a także sugestie sądów administracyjnych co do konieczności kalkulowania należnych opłat zwłaszcza w odniesieniu do egzekwowanych obowiązków w znacznych kwotach, uznał za zasadne obciążenie wierzyciela opłatą skalkulowaną według udziału dochodzonej należności w górnej granicy opłaty przyjętej w art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej.

Rozstrzygając tak zarysowany spór Sąd posłuży się m.in. argumentacją przedstawioną w wyroku WSA w Gliwicach z 23 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1712/20 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni aprobuje.

Na wstępie przypomnieć należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, orzekł, iż:

1. – art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji;
2. – art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji.

Stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał określi inaczej (art. 190 ust. 3). Postanowienia organów obu instancji zostały wydane już po obaleniu domniemania konstytucyjności analizowanych przepisów u.p.e.a., a tym samym organy powinny uwzględnić skutki tego orzeczenia w treści swego rozstrzygnięcia.

Przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie uchylił przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. ani przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. Co więcej Trybunał wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna.

W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego.

Trybunał jednocześnie podkreślił, że swoboda ustawodawcy określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku.

Dalej Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu limituje kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym.

Wyjaśniając skutki swojego orzeczenia TK wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie.

Należy jednak ponownie zauważyć, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stało się wyeliminowanie z porządku prawnego podstawy prawnej do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności.

Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z 6 marca 2018 r., II FSK 2206/17 wyrok Trybunału jest wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego sentencji. Wyrok ten ‒ w przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego zaskarżony przepis z niezgodny z Konstytucją ‒ nie powoduje utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, nie traci mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie) określonych w wyroku Trybunału. W pozostałym zakresie może, a nawet musi być nadal stosowany przez adresatów tego przepisu. Z zaleceń Trybunału zaś jasno wynika dopuszczalność stosowania stawek procentowych jako jednej z metod określania wysokości opłat i to nie tylko w kwotach stawek minimalnych.

Trybunał wyraźnie zakwestionował bowiem tylko brak stawek maksymalnych, nie zakwestionował natomiast możliwości stosowania stawek procentowych (gdyż wyraźnie ją dopuścił), a w konsekwencji - nie wskazał na konieczność stosowania wyłącznie stawek minimalnych. Podstawa do takiego postępowania organu egzekucyjnego pozostała, natomiast stosowanie tych przepisów nie może prowadzić do przekroczenia maksymalnego rozsądnego pułapu, który w pierwszej kolejności powinien być wyznaczony przez ustawodawcę.

Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy tzw. pominięcia prawodawczego. Pominięcia takie polegają na tym, że ustawodawca unormował jakąś dziedzinę stosunków społecznych, ale dokonał tego w sposób niepełny, regulując ją tylko fragmentarycznie. Uzupełnienie analizowanej regulacji nastąpiło dopiero w ustawie z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1553), która weszła w życie dopiero z dniem 20 lutego 2021 r.

Zatem dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie można tracić z pola widzenia wskazanych powyżej kwestii, a w szczególności faktu, że zarówno organ, określając wysokość kosztów egzekucyjnych, jak i Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem tak ustalonej wysokości tych kosztów, porusza się w granicach określonych przez Trybunał Konstytucyjny.

Sąd nie podziela argumentacji strony skarżącej, że wierzyciel w ogóle nie powinien być obciążany kosztami egzekucyjnymi (co poparto wywodem z wyroku NSA z 8 stycznia 2019 r., II FSK 2576/18).

Stanowisko przeciwne wyrażono w wyrokach NSA: z 13 maja 2020 r., II FSK 2950/19 oraz z 27 sierpnia 32020 r., II FSK 1484/18, które skład orzekający w pełni aprobuje. Zaakcentowano w nich, że wyrażona przez Trybunał teza o dopuszczalności stosowania stawek stosunkowych, które uzależnione są tylko od wysokości kwoty, podlegającej egzekucji, z zastrzeżeniem konieczności wyznaczenia górnej granicy tych opłat, limitującej kwotę określoną procentowo. Tylko do tego ostatniego elementu odnosi się skutek analizowanego wyroku, który można zakwalifikować do kategorii wyroków zakresowych o charakterze negatoryjnym, a także prawotwórczych (w rozumieniu przyjętym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 października 2001 r., SK 22/01), gdyż jego istota polega na wskazaniu zaniechania ustawodawczego, polegającego na niepełnym zakresie regulacji. Wobec utrzymującego się stanu tego zaniechania ustawodawczego ze względu na brak stosownej ingerencji ustawodawcy, stwierdzoną przez Trybunał lukę prawną uzupełnić musi praktyka orzecznicza organów stosujących prawo, której zgodność z prawem ocenić winny sądy administracyjne (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019.2167).

W przytaczanym tutaj wyroku NSA (sygn. akt II FSK 2950/19) stwierdzono, że skoro zakwestionowano tylko brak maksymalnych stawek opłat, a nie ich stosunkowy charakter, nadal prawidłowe jest ich obliczanie w oparciu o kryterium stosunkowe - w określonym procencie do kwoty egzekwowanej należności (wysokości obowiązku pieniężnego), z zastrzeżeniem limitu kwotowego, którego opłaty te nie mogą przekroczyć.

Podstawę dalszych rozważań stanowi więc uznanie, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) zakwestionował wyłącznie brak określenia maksymalnych kwot opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych i opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.), nie podważając stosunkowego charakteru tych opłat jako określonego procentu od kwoty egzekwowanej należności. Określenie maksymalnych kwot tych opłat może polegać na odpowiednim zastosowaniu w drodze analogii art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., określającego maksymalną kwotę opłaty za zajęcie nieruchomości. Miarkowanie tych opłat w oparciu o kryterium pracochłonności, skuteczności i ekwiwalentności czynności egzekucyjnych także w sytuacji, gdy nie przekraczają kwot maksymalnych, nie ma uzasadnienia prawnego.

Sąd nie podzielił również argumentacji strony skarżącej, że wysokość spornych kosztów jest nieadekwatna do czynności podjętych przez organ egzekucyjny.

Podkreślenia wymaga, że organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia objaśnił, jakie czynności zostały podjęte przez organ egzekucyjny przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych w toku postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r.

Z akt administracyjnych wynika, ze organ egzekucyjny wszczął egzekucję na podstawie wspomnianego tytułu wykonawczego w dniu [...] r. poprzez doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego wraz z pobraniem pieniędzy na miejscu u zobowiązanej. Kolejne pobranie gotówki miało miejsce w dniu [...] r. W tym czasie organ wyegzekwował od zobowiązanej częściowo należność główną i odsetki oraz w całości należne koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł (obejmujące opłatę manipulacyjną w kwocie [...] zł oraz koszty pobrania w kwocie [...] zł). Łącznie od zobowiązanej pobrano kwotę [...] zł. Egzekucja została zakończona w dniu [...] r. poprzez umorzenie prowadzonego postępowania na wniosek wierzyciela w związku z uchyleniem decyzji wymiarowej z [...] r.

Organ nadzoru odniósł się także do adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, jak również do zagadnienia, że wysokość i zasady pobierania przedmiotowych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić przynajmniej częściowe finansowanie aparatu egzekucyjnego, przy czym istotne jest zachowanie racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone - tak aby opłaty nie sprowadzały się do swoistej kary. Powołał się w tym zakresie na cel egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie także opłat z nią związanych, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązków powstających w obszarze działania administracji.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż punktem odniesienia do określenia kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie były regulacje ustawy egzekucyjnej dotyczące wysokości kosztów egzekucyjnych w przypadku egzekucji z nieruchomości. Uzasadniając przyjętą metodologię, organ odwoławczy zauważył, że ustawa egzekucyjna przewiduje ograniczenie wysokości opłaty za zajęcie nieruchomości. Przepis art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. określa bowiem maksymalną wysokość opłaty za dokonaną czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. Opłata w przypadku dokonania zajęcia nieruchomości wynosi 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednakże niż 34.200 zł. Wedle zaś art. 64 § 3 u.p.e.a., opłaty za czynności egzekucyjne, o których mowa w § 1 pkt 1-6 (a więc zarówno dla zajęcia nieruchomości, jak zajęcia innych wierzytelności), oblicza się oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, który był podstawą dokonania czynności egzekucyjnych. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed realizacją w nadmiernym stopniu funkcji represyjnej tych opłat.

Należy więc podzielić stanowisko organu nadzoru, że nieuzasadnione byłoby obciążenie opłatą za zajęcie innej wierzytelności w kwocie przekraczającej stawkę maksymalną w wysokości 34.200 zł, określoną w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z tytułu egzekucji z nieruchomości - uznawanej za najbardziej skomplikowaną i pracochłonną czynność egzekucyjną.

W ocenie Sądu, uwzględniając skuteczność egzekucji, a także mając na uwadze, że TK nie zanegował dopuszczalności stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat, stanowisko organu należy uznać za prawidłowe.

Zdaniem Sądu, uzasadniając przyjęte stanowisko organ nadzoru zasadnie wywiódł, że jeżeli przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż 34.200 zł, to przy czynności zajęcia innej wierzytelności pieniężnej należy uwzględnić mniejszy nakład pracy. Dlatego przyjąć należy, w związku z brakiem ustawowych regulacji, że opłata od zajęcia innej wierzytelności musi być mniejsza niż przy zajęciu nieruchomości. Skoro ustawodawca uznał, że 8% opłata dla zajęcia nieruchomości może wynosić maksymalnie 34.200 zł, to organ nadzoru miał podstawy do przyjęcia, że 5% opłata za zajęcie innej wierzytelności może wynosić maksymalnie 21.375 zł. Organ miał na względzie fakt, że ustawodawca biorąc pod uwagę stopień skomplikowania czynności określił odmiennie wysokość opłat na 5% za zajęcie innej wierzytelności i 8% za zajęcie nieruchomości. Przejmując z ustawy egzekucyjnej różnice w wysokości opłat przyjętej przez ustawodawcę pomiędzy 5% i 8% organ zachowując ustawową proporcję doszedł do wniosku, że skoro opłata procentowa od 8% została ograniczona do 34.200 zł, to wykonaniem nakazów wynikających w wyroku TK i wypełnieniem wymogu miarkowania kosztów będzie przyjęcie proporcji od tej maksymalnej stawki z uwzględnieniem stawki procentowej dla zajęcia innej wierzytelności.

Zatem kwota stanowiąca koszty pobrania w wysokości [...] zł wynika z miarkowania kosztów uwzględniającego fakt mniejszego skomplikowania czynności w postaci zajęcia innych wierzytelności niż zajęcia nieruchomości.

Zaaprobować również należy stanowisko organu nadzoru dotyczące metodologii ustalania opłaty manipulacyjnej. Przyjmując jako podstawę maksymalną stawkę dla zajęcia nieruchomości w kwocie 34.200 zł organ przyjął, że maksymalna opłata manipulacyjna, w związku z brakiem ustawowych regulacji, nie może być wyższa niż 4.275 zł. Kierował się przy tym przyjęciem takiej zależności, że za zajęcie nieruchomości stawka procentowa została wskazana na 8%, a dla opłaty manipulacyjnej 1%. Zasadnie organ nadzoru przyjął, że skoro maksymalna opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 1/8 maksymalnej opłaty za zajęcie nieruchomości (4.275 zł), to uzasadnione było obciążenie wierzyciela kwotą [...] zł.

Zdaniem Sądu taka wykładnia art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 zdanie drugie in principio ustawy egzekucyjnej jest uprawniona, jako znajdująca umocowanie w wykładni systemowej:

1. a) zewnętrznej pionowej, polegającej na uwzględnieniu art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji;
2. b) wewnętrznej, polegającej na uwzględnieniu znajdującego się w tej samej jednostce redakcyjnej i regulującego adekwatne zagadnienie - art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Wykładnia ta jest ponadto wyważona, jako że realizuje zarazem cel fiskalny opłat egzekucyjnych, jak i nadmiernie nie ingeruje w wartości konstytucyjne wyrażone przez TK w wyroku w sprawie SK 31/14.

Stanowisko to zaaprobował także NSA w wyroku z 28 lutego 2019 r., II FSK 2094/18. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA stwierdził, że taka metoda odpowiada wytycznym Trybunału Konstytucyjnego, jako że uwzględnia stopień pracochłonności i skomplikowania czynności egzekucyjnych z uwagi na przedmiot, do którego jest skierowana. Podobnie orzekł tut. Sąd m.in. w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 105/18, I SA/Gl 1312/18, I SA/Gl 1577/19, I SA/Gl 1586/19, I SA/Gl 520/20 i I SA/Gl 521/20.

W tym miejscu ponownie należy podnieść, że TK wskazał, iż:

1. a) nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych,
2. b) tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji; jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna,
3. c) wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego (funkcja fiskalna opłat).

Zdaniem Sądu, koszty egzekucyjne ustalone wg przyjętej przez organy metody na łączną kwotę [...] zł nie są nadmiernie wygórowane i nie powodują całkowitego zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie czynności opłat. Zarówno opłata manipulacyjna, jak i koszty pobrania pieniędzy są niższe niż maksymalna wysokość opłaty za pobranie pieniędzy tj. [...] zł. oraz maksymalna opłata manipulacyjna tj. 4.275 zł., obliczona w proporcji do opłaty za zajęcie nieruchomości z uwzględnieniem maksymalnej stawki tj. 34.200 zł (odpowiednio 8 razy i 2 razy mniej od wartości maksymalnej.

Jak już zostało zaakcentowane, opłaty nie zawsze wiążą się z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Natomiast Trybunał Konstytucyjny rozważał, że tylko w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat.

W ocenie Sądu organom orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić naruszenia standardów określonych w omawianym wyroku TK.

W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, jak również wytycznych zawartych w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.