Uzasadnienie
Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. i II kwartał 2017 r.
Po otrzymaniu skargi wraz z aktami sprawy od organu, Sąd wezwał skarżącą do usunięcia dostrzeżonego braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpis z KRS).
Skierowaną na adres skarżącej przesyłkę, zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, awizowano dwukrotnie w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. Wobec nie odebrania przesyłki w terminie, nastąpił jej zwrot do Sądu.
Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2022 r. uznano, że skutek doręczania skarżącej wskazanej przesyłki poleconej nastąpił w dniu [...] r., zatem termin do uzupełnienia braku upływał z dniem [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
W myśl art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z treścią art. 29 przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku natomiast gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, obliguje sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu [...] r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób prawnych – stanowi art. 67 § 2 p.p.s.a.
W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
W rozpatrywanym przypadku przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni, była dwukrotnie awizowana (pierwotnie – w dniu [...] r.; powtórnie – w dniu [...] r.), po czym w dniu [...] r. została zwrócona do nadawcy.
W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił więc w dniu [...] r.
Oznacza to, że brak skargi skarżąca winna był uzupełnić najpóźniej w dniu [...] r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić i dlatego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.