Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] o nr [...] Wojewoda Śląski, będący wierzycielem, podtrzymał stanowisko wyrażone we własnym postanowieniu z dnia [...] nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów S.I. (dalej: skarżąca, zobowiązana) złożonych w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym zwrotu nienależnie pobranych zasiłków rodzinnych.
Na powyższe postanowienie z dnia [...] skarżąca, działając osobiście, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Odpowiadając na skargę, Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Z powyższego wynika zatem, że wniesienie skargi na postanowienie wierzyciela, którego przedmiotem jest stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła skargę na takie właśnie postanowienie wierzyciela. Trzeba bowiem zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez organ egzekucyjny, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., na co wskazuje w szczególności znajdujące się w aktach administracyjnych pismo tego organu z dnia [...], przy którym to piśmie organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi – Wojewodzie Śląskiemu – zarzuty zobowiązanej na prowadzone postępowanie egzekucyjne w celu zajęcia przez tego wierzyciela stanowiska w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438). Powyższe potwierdzają nadto znajdujące się w aktach administracyjnych tytuły wykonawcze, z których wynika, iż Wojewoda Śląski w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym posiada status wierzyciela.
Jednocześnie Sąd podkreśla, mając na uwadze powyższe, iż pouczenie o przysługującej do sądu administracyjnego skardze, zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...], do którego zastosowała się skarżąca, było błędne, co jednak nie zwalnia Sądu z obowiązku badania w pierwszej kolejności kwestii dopuszczalności wniesienia skargi.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie na postanowienie wierzyciela nie jest równoznaczne z pozbawieniem skarżącej ochrony prawnej. Postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma bowiem charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu nadzoru w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. prawomocne postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1118/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też A. Kabat, Komentarz do art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna Lex).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.