Uzasadnienie
Pismem nadanym w dniu 27 listopada 2013 r. strona skarżąca A Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] nr [...], dotyczącą odmowy udzielenia ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty pozostałej do zapłaty zaległości podatkowej w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 grudnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I, wydanym w tym samym dniu, wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie [...] zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka polecona zawierająca m.in. odpis powyższego zarządzenia oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi z dnia 27 listopada 2013 r., została doręczona upoważnionemu pracownikowi strony skarżącej, A. B. Na marginesie zauważyć należy, iż tenże pracownik odebrał również zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...].
W piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r., przesłanym w odpowiedzi na wezwanie do udzielenia wyjaśnień dotyczących daty doręczenia skarżącej spółce ww. przesyłki poleconej, Naczelnik Urzędu Pocztowego w W., poinformował, że przesyłkę wydano w urzędzie pocztowym w dniu 3 stycznia 2014 r.
Do chwili obecnej strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi oraz nie uiściła wymaganego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658). Brak takiego dokumentu stanowi więc brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 5, poz. 91). W myśl powołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi obliguje sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpatrywanej sprawie wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, jak również termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 10 stycznia 2014 r. (piątek).
Z uwagi na okoliczność, że w wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony a należny wpis od skargi nie został uiszczony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.