Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (zwane dalej Samorządowym Kolegium Odwoławczym, Organem odwoławczym lub Organem II instancji) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. (w dalszej części uzasadnienia określanego mianem Wójta lub Organu I instancji) z [...], nr [...]. W tym nieostatecznym orzeczeniu wydanym w sprawie, Organ I instancji określił A S.A. (zwanej dalej Podatnikiem, Stroną, Spółką lub Skarżącym) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 r., w kwocie wskazanej w rozstrzygnięciu Wójta.
Decyzja Organu I instancji, poprzedzająca orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego była następstwem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1366/16. W judykacie tym, Sąd uchylił poprzednią decyzję ostateczną Organu II instancji, w której wspomniany podmiot zaaprobował wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r., dokonany przez Wójta i wskazał okoliczności, jakie powinny być zbadane w ponownym postępowaniu podatkowym. Dla porządku warto dodać, że przez wzgląd na ustalenie Sądu, z którymi nie zgadzał się Podatnik, wspomniany wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sąd Administracyjnego, ten jednak oddalił skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie o sygnaturze I SA/Gl 1366/16 wyartykułował uchybienia dowodowe, przede wszystkim dotyczące dowodu z opinii biegłych, które winne były zostać usunięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (były one związane z ustaleniem wartości budowli, znajdującej się w podziemnym wyrobisku). Przedstawiając zaś z większą szczegółowością zastrzeżenia Sądu, dotyczące poprzedniego, ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, godzi się zauważyć, że w judykacie zwrócono uwagę na konieczność zwrócenia się do biegłych o dodatkowe wyjaśnienia kwestiach, które budzą wątpliwości. Jak podkreślono:
- a) biegli powinni odnieść się zarówno do stwierdzonych błędów rachunkowych, jak i konsekwencji w przyjmowaniu tzw. współczynników korygujących. Jednocześnie, rozważaniami w tym względzie należy objąć całość obliczeń, a nie tylko te, które dotąd wyeksponował Podatnik;
- b) biegli winni szerzej wypowiedzieć się, jaka data powinna być miarodajna (stanowić punkt wyjścia) dla ustalenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu w roku podatkowym, o który chodzi w sprawie. Istotne jest bowiem to, czy wycena opodatkowanych budowli ma być przeprowadzona "na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji". Jeśli zaś takie byłoby ich stanowisko, powinni wyjaśnić, jak to się ma do dyspozycji art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w przepisie tym ukształtowano moment powstania obowiązku podatkowego, wiążąc go z 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto jej użytkowanie;
- c) stanowisko biegłych powinno być sfinalizowane ustosunkowaniem się do uprzednio wyliczonych wartości opodatkowanych budowli, z oświadczeniem, czy je podtrzymują, czy modyfikują, a jeśli tak to w jakim zakresie i stopniu ma to miejsce;
- d) biegli powinni też odnieść się do twierdzenia Podatnika, że ze sporządzonych operatów wynika, iż w niektórych przypadkach wartość obiektów w wyrobiskach jest większa od wartości początkowej tego wyrobiska górniczego, liczonej wraz z kosztami drążenia, uzasadniając przyczyny tego zjawiska.
Poza zaprezentowanymi uwagami, Sąd zwrócił też uwagę na potrzebę dokonania jeszcze jednego ustalenia, związanego z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości już nie budowli, ale gruntów. Jak zostało wskazane, należy uzupełnić postępowanie dowodowe w odniesieniu do gruntów zaewidencjonowanych jako grunty rolne, badając czy w 2011 r. były one wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie, Sąd zgodził się z tezą Strony, że prowadzenie prac budowlanych na wspomnianych działkach (w okolicach działek) w poprzednich latach nie świadczy o tym, iż są one w dalszym ciągu faktycznie wykorzystywane przez Podatnika do jego działalności gospodarczej, a także że stan taki miał miejsca w roku 2011.
Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny (we wspomnianym środku zaskarżenia Spółka polemizowała z innymi tezami przyjętymi w judykacie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niż wskazane wcześniej – niepotwierdzającymi racji Podatnika) sprawa trafiła do Organu II instancji. Ten zaś uchylił nieostateczną decyzję podatkową i przekazał sprawę do rozpatrzenia Wójtowi. Stało się tak, ponieważ – jak to ujęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do wyceny opodatkowanych obiektów budowlanych, dokonanej przez biegłych.
Organ I instancji zwrócił się do biegłych o złożenie wyjaśnień co do sporządzonych wycen, a po ich uzyskaniu (biegli wskazali na swoje wyjaśnienia co do ustalenia wartości podstawy opodatkowania tego samego obiektu, dotyczące innych lat podatkowych) włączył te dokumenty (wyjaśnienia) do akt sprawy. Dokumentacja postępowania podatkowego została ponadto wzbogacona m.in. o korekty operatu.
Po dokonaniu tych czynności procesowych, Wójt wydał decyzję podatkową, mocą której po raz drugi określił wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za rok 2011. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Organu odwoławczego, ten jednak utrzymał w mocy decyzję nieostateczną, uznając że Wójt prawidłowo zastosował się do wskazówek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sformułowanych w wyroku o sygnaturze I SA/Gl 1366/16 i usunął wątpliwości dowodowe. To zaś pozwoliło orzec w sprawie.
Okolicznością godną podkreślenia jest to, że zarówno Organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium odwoławcze zastosowali się do dyspozycji art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 – zwanej dalej O.p.) i w myśl art. 200 § 1 O.p. wyznaczyli Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W reakcji na to pismo Wójta, Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, zagwarantowanego we wspomnianym przepisie. Z kolei, zawiadomienie Organu odwoławczego, datowane na 11 października 2019 r. zostało doręczone Stronie 14 października 2019 r. Już następnego dnia (czyli 15 października 2019 r.), do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek Strony o przedłużenie siedmiodniowego terminu wyznaczonego jej na podstawie art. 200 § 1 O.p. Identyczną tezę sformułowano w drugim piśmie procesowym Podatnika, sformułowanym w reakcji na wezwanie go do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, datowanym na 21 października 2019 r., które trafiło do Organu II instancji 23 października 2019 r. Ponadto, w podaniu tym Strona zawarła swoją polemikę z wyliczeniami biegłych, dotyczącymi wartości podstawy opodatkowania.
W odwołaniu od nieostatecznej decyzji podatkowej, Spółka artykułowała obrazę przez Wójta art. 121 § 1 i 123 § 1 w zw. z 190 i 192 O.p. W jej ocenie, uchybienie to miało miejsce, ponieważ bez udziału Strony przeprowadzono istotny dowód w sprawie (dowód z wyjaśnień biegłych).
Jak wiadomo, w swojej decyzji z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy deklaratoryjną decyzję podatkową Wójta. Stało się tak, ponieważ w ocenie wspomnianego podmiotu zarówno Organ I instancji, jak i biegli zastosowali się do wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1366/16. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uzasadniając swoje stanowisko nawiązało do ustaleń poczynionych i wniosków sformułowanych przez Organ I instancji w powtórzonym postępowaniu dowodowym. Zwrócono uwagę na to, że Wójt dał wiarę wyjaśnieniom Skarżącego, dotyczącym sposobu wykorzystywania gruntów rolnych w 2011 r. Tym samym, ich powierzchnie zostały wyłączone z podstawy opodatkowania, kształtowanej dla celów podatku od nieruchomości. W konsekwencji zniknęła jedna z kwestii spornych, istniejących do tej pory w relacjach pomiędzy stronami stosunku podatkowoprawnego.
W dalszej części swojej argumentacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ślad za Wójtem odwołało się do wyjaśnień biegłych. W swoim piśmie skierowanym do Organu I instancji odesłali oni do swoich pisemnych wyjaśnień, udzielonych w analogicznych sprawach, dotyczących roku 2007 i 2010 i - jak podkreślono - zaakceptowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygnaturach II FSK 3286/16 i II FSK 3360/16). Wynika z nich, że biegli przyjęli wartości podstawy opodatkowania na 1 stycznia kolejnego roku. Ponadto, biegli wyjawili m.in., dlaczego twierdzą, że prawidłowo przyjęto współczynniki korygujące, wytłumaczyli kwestie wartości roboczodniówki (zagadnienie dotyczące ustalania wartości podstawy opodatkowania – problem wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako konieczny do dodatkowego wyjaśnienia), a także wskazali, dlaczego, w przypadku niektórych budowli, ich wartość przekroczyła wartość amortyzacyjną środka trwałego.
Organ II instancji wskazał ponadto, że zostały wyeliminowane błędy rachunkowe, popełnione w operacie szacunkowym. Odnosząc się zaś do pozostałych zagadnień procesowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że po uchyleniu decyzji ostatecznej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadzono nowego dowodu z opinii biegłego. Biegli składali natomiast wyjaśnienia, dotyczące kwestii, które budziły wątpliwości. Wreszcie, podkreślono, że Spółka została poinformowana, jakie dowody włączono do akt sprawy i mogła się co do nich wypowiedzieć. Nie skorzystała jednak z tego uprawnienia w postępowaniu przed Organem I instancji. Dopiero na etapie odwoławczym postępowania podatkowego, Podatnik wypowiedział się co do materiału dowodowego, zebranego w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obydwu instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Ponadto, wystąpiła ona o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie, podniesiono następujące zarzuty:
- 1) naruszenia art. 121 § 1 i 123 § 1 w zw. z art. 190 i art. 192 O.p. - poprzez przeprowadzenie dowodów istotnych w sprawie, tj. dowodu z wyjaśnień biegłych, bez udziału Spółki;
- 2) naruszenia art. 121 § 1 i 122 w zw. z art. 191 O.p. - poprzez pominięcie w prowadzonym postępowaniu faktu złożenia przez Stronę pisma, w którym wskazała ona swoje wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez biegłych. W oparciu o te właśnie wiadomości fachowe doszło zaś do zawyżenia wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2011 r.
W odpowiedzi na skargę, Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wskazał on, że w trakcie postepowania podatkowego nie prowadzono nowego dowodu z opinii biegłych, a wspomniane podmioty jedynie składały wyjaśnienia do swojej opinii już złożonej w sprawie. Ponadto, podkreślono honorowanie przez organy podatkowe obydwu instancji dyspozycji art. 200 § 1 O.p. i wyznaczenie Stronie, przed wydaniem decyzji, siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wreszcie, odnosząc się do kwestii stricte merytorycznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na stwierdzenia biegłych, które (jako dowód) zdeterminowały taką, a nie inną treść decyzji ostatecznej.
Ostatnim akordem sprawy, poprzedzającym rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym było złożenie przez Skarżącego pisma procesowego. Miało to miejsce 16 czerwca 2020 r (czyli na dwa dni przed posiedzeniem Sądu), poprzez system e-PUAP. We wspomnianym dokumencie, Podatnik podkreślił m.in., że możliwość wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stanowi przejawu realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Ponadto, Skarżący podkreślił, że w swoim piśmie, datowanym na 21 października 2019 r. (było ono reakcją Strony na wezwanie jej przez Organ odwoławczy do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego) polemizował z wyliczeniami biegłych co do wartości obiektów podziemnych oraz wnosił o ponowne wyznaczenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tymczasem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie tylko nie uwzględniło tego wniosku, ale i polemikę Spółki ze stanowiskiem biegłych ujawniło dopiero w odpowiedzi na skargę (a nie odniosło się do niej w decyzji ostatecznej).
Wreszcie, Skarżący podał w wątpliwość zapatrywanie co do tego, że wartość początkowa środków trwałych była błędnie wskazywana przez Spółkę i dlatego musiała zostać określona w postępowaniu podatkowym (z wykorzystaniem dowodu z opinii biegłych). W tym kontekście podkreślono, że organy podatkowe nigdy nie kwestionowały ksiąg podatkowych Strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Jak wyartykułowano we wcześniejszej części uzasadnienia, w relacji pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego zaistniały dwa, podstawowe zagadnienia sporne. Zastrzeżenia Skarżącego wzbudziło przede wszystkim zwrócenie się do biegłych przez Organ I instancji i uzyskanie od nich wyjaśnień, czy – jak podnosi Spółka - nowej opinii, bez zawiadomienia Podatnika o przeprowadzaniu tego dowodu. W przekonaniu Skarżącego, zaprezentowane działanie stanowi obrazę zasady zaufania oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (por. art. 121 § 1 i art. 123 § 1 O.p.).
Ponadto, zdaniem wspomnianego podmiotu, w ten sposób naruszono art. 190 i 192 O.p. Stało się tak, ponieważ w myśl pierwszego ze wskazanych przepisów, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Daje jej to sposobność wzięcia udziału w przeprowadzaniu dowodu – może ona zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Z kolei, w myśl art. 192 O.p., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Innym zarzutem podnoszonym w piśmie inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne było pominięcie w prowadzonym postępowaniu faktu złożenia przez Spółkę pisma, w którym wskazała ona swoje wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez biegłych. W konsekwencji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do treści tego dokumentu w ostatecznej decyzji podatkowej. Ten zarzut Skarżący połączył z art. 121 § 1 i 122 w zw. z art. 191 O.p. Tym samym, w przekonaniu Strony, opisane zaniechanie Organu odwoławczego, stanowi obrazę zasady zaufania oraz zasady prawdy obiektywnej. Skutkuje ono zaś błędnymi wnioskami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyprowadzonymi przez nie z niewłaściwie zgromadzonego materiału dowodowego (por. art. 191 O.p.).
Jak to już wcześniej zasygnalizowano, nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym zapatrywaniem Podatnika. Odnosząc się do kwestii dowodu z opinii biegłego (czy – jak twierdzi Organ II instancji – z wyjaśnień biegłych) godzi się zauważyć, że istotnie, w myśl art. 190 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zawiadomić stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych przynajmniej na siedem dni przed terminem dokonania tej czynności procesowej. Stanowi to gwarancję honorowania zasady czynnego udziału wspomnianego podmiotu w postępowaniu podatkowym, ponieważ daje mu sposobność nie tylko do wzięcia udziału w czynności dowodowej, ale i do pewnej aktywności w tym zakresie - zadawanie pytań biegłym oraz składnia wyjaśnień.
Odnosząc tę konstatację do stanu faktycznego sprawy trzeba jednak zauważyć, że wypowiedź biegłych nie miała charakteru ustnego oświadczenia składanego przed obliczem organu podatkowego, do którego mógłby się odnosić przysłuchujący się temu reprezentant Podatnika. Nie budzi natomiast wątpliwości, że biegli dostarczający organowi podatkowemu wiadomości fachowych wypowiadali się na piśmie, a stosowne dokumenty z ich oświadczeniami zostały włączone do akt postępowania podatkowego. Co więcej, na etapie postępowania przed Organem I instancji (jak wiadomo, to on wezwał biegłych do dodatkowych wyjaśnień) informacja o tym została skierowana do Strony (por. pismo Wójta do Skarżącego z 6 września 2019 r. – w dokumentacji postępowania podatkowego).
Dodatkowo, także 6 września 2019 r. Organ I instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (por. akta postępowania podatkowego). Podstawą prawną tej aktywności Wójta, wskazaną w jego postanowieniu był zaś art. 216 i art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 123 i art. art. 192 tej samej ustawy.
Sąd zwraca uwagę na tę kwestię, ponieważ właśnie w art. 123 § 1 O.p. ukształtowano jedno z podstawowych pryncypiów postępowania podatkowego, tj. zasadę czynnego udziału strony w tej procedurze. Instytucja wyznaczenia temu podmiotowi siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (i zawiadomienia go o tym), ukształtowana w art. 200 O.p. stanowi zaś emanację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Jasno wynika to zarówno z art. 123 § 2 O.p., jak i z art. 200 § 2 pkt 1 tej samej ustawy. Tym samym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie sposób przyjąć, że w trakcie postępowania podatkowego dopuszczono się obrazy art. 192 O.p. W przekonaniu tym utwierdza Sąd fakt, że także Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało się do dyspozycji art. 200 O.p.
Przechodząc do drugiego z zarzutów sformułowanych przez Stronę godzi się zauważyć, że pismo procesowe tego podmiotu, datowane na 21 października 2019 r. było drugą reakcją Spółki na wezwanie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, skierowane do niej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (datowane na 11 października 2019 r., a doręczone Stronie 14 października 2019 r.). W pierwszej kolejności, już na dzień po otrzymaniu wezwania (15 października 2019 r.), zwróciła się ona do Organu II instancji o przedłużenie siedmiodniowego terminu wyznaczonego jej na podstawie art. 200 § 1 O.p. (o ponowne wyznaczenie tego przedziału czasu). Identyczną tezę sformułowano w drugim piśmie procesowym Podatnika, sformułowanym w reakcji na wezwanie go do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, datowanym na 21 października 2019 r., które trafiło do Organu II instancji 23 października 2019 r. W tym drugim dokumencie, odniesiono się też do wypowiedzi biegłych.
Przede wszystkim należy zauważyć, że siedmiodniowy termin wskazany w art. 200 § 1 O.p. nie podlega modyfikacji – nie można go ani ponownie wyznaczyć, ani przedłużyć. Jasno wynika to z treści wspomnianego przepisu. Organ podatkowy przed wydaniem decyzji, co do zasady zobowiązany jest wyznaczyć stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jeżeli zastosuje się on do tej dyspozycji, spełnia swoją powinność i brak jest podstaw do ponownego określenia stronie biernej stosunku podatkowoprawnego nowej przestrzeni czasu celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
Jednocześnie, z woli ustawodawcy termin wynosi siedem dni i nie ma możliwości jego zmieniania (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz praktyczny, Gdańsk 2017, s. 1001 oraz powoływany tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Op 119/11).
Jeżeli natomiast chodzi o kwestię braku odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w jego decyzji ostatecznej do argumentacji Podatnika, zawartej w jego piśmie procesowym z 21 października 2019 r., trzeba przypomnieć, iż dokument ten trafił do Organu odwoławczego 23 października 2019 r. Jak wiadomo, tego samego dnia wspomniany podmiot wydał zaś ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. W tej sytuacji, trudno zarzucać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nieuwzględnienie w swoich rozważaniach treści pisma, które trafiło do niego w dniu wydania ostatecznej decyzji podatkowej, być może już po sformułowaniu tego rozstrzygnięcia. Dlatego zrozumiałe jest, że do tego dokumentu odniesiono się dopiero w odpowiedzi na skargę.
Na koniec, godzi się nawiązać do istotnego argumentu, podniesionego przez Stronę w jej piśmie procesowym, skierowanym do Sądu na krótko przed rozprawą, bo 16 czerwca 2020 r. Jak wiadomo, w dokumencie tym Skarżący podał w wątpliwość przekonanie administracji podatkowej, że wartość początkowa środków trwałych była błędnie wskazywana przez Spółkę i dlatego musiała zostać określona w postępowaniu podatkowym (z wykorzystaniem dowodu z opinii biegłych). W tym kontekście podkreślono też, iż organy podatkowe nigdy nie kwestionowały ksiąg podatkowych Strony.
Z przedstawioną tezą niepodobna się zgodzić. Przede wszystkim, zasadność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w poprzednim swoim wyroku z 9 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1366/16. W judykacie tym Sąd odniósł się do wypowiedzi tych fachowych podmiotów, wskazując na konieczność wyjaśnienia zawartych w niej kwestii, budzących wątpliwości. Do tej dyrektywy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastosowano się w ten sposób, że Wójt zwrócił się do biegłych, żądając od nich złożenia wyjaśnień. Działania te należy oceniać w kontekście art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.). Wspomniany przepis stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Skoro więc wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydany w sprawie I SA/Gl 1366/16 stał się ostateczny, nie sposób teraz skutecznie negować zasadności ustalania wartości podstawy opodatkowania w oparciu o opinię biegłych.
Już zupełnie na marginesie warto zaś dodać, że podstawa opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości została zdefiniowana w art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t..j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 – zwanej dalej u.p.o.l). W tej samej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, a konkretnie w art. 4 ust. 7 u.p.o.l. ustawodawca wskazał sposób postępowania w przypadku, gdy podatnik nie wskazał wartości podstawy opodatkowania budowli lub określił ją, ale w oderwaniu od realiów rynkowych. Jeśli tak się stanie, prawodawca wyraźnie wymaga od organu podatkowego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i nie łączy tego z podawaniem w wątpliwość rzetelności ksiąg podatkowych podatnika. Te zresztą są prowadzone dla celów podatku dochodowego (natomiast inne urządzenia ewidencyjne – dla wymiaru podatku od towarów i usług), a nie dla określenia wysokości daniny publicznej należnej gminie, czyli podatku od nieruchomości.
W tym stanie rzeczy, ze wszystkich przedstawionych względów, Sąd oddalił skargę. Stało się tak na podstawie art. 151 P.p.s.a.