Uzasadnienie
H. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Burmistrza Miasta Ż. z dnia [...] r., wydane na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966), którym nie wyraził on zgody na umorzenie skarżącej odsetek od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od sposób fizycznych opłacanym w formie karty podatkowej. Skarga do Sądu została wniesiona zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu, a w jej uzasadnieniu podniosła zarzut wadliwego, znacznie zawyżonego ustalenia wysokości dochodu jej rodziny.
Odpowiadając na skargę Burmistrz Ż. wskazał, że wydał zaskarżone postanowienie w związku ze złożeniem przez podatniczkę wniosku do Urzędu Skarbowego w Ż. o umorzenie odsetek od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł. Wskazał przesłanki odmowy udzielenia zgody (dochód na jedną osobę w rodzinie podatniczki w wysokości [...] zł) i wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postępowanie, jakie toczyło się w niniejszej sprawie przed Burmistrzem Miasta Ż., nie miało charakteru samodzielnego. Postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej, w przypadku podatków stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, jest bowiem prowadzone z inicjatywy organu podatkowego, ma charakter opiniujący i stanowi część postępowania toczącego się przed właściwym organem podatkowym w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.
Z tego względu postanowienie, wydane przez przewodniczącego zarządu jednostki terytorialnej na mocy art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Konstatacji tej nie może zmienić fakt iż stanowisko wyrażone w tym postanowieniu ma dla organu podatkowego charakter wiążący, co wynika z treści powołanego przepisu.
Jednocześnie, z woli ustawodawcy, postanowienie o którym mowa, jest niezaskarżalne, gdyż art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego stanowi, że wniosek lub zgoda, o których mowa w ust. 2, są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta Ż. nie może być zaliczone do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z kolei fakt, że wyrażenie zgody następuje obligatoryjnie w formie postanowienia, wyklucza możliwość zaliczenia tego aktu administracyjnego do kategorii innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy. Treść tego ostatniego przepisu wskazuje bowiem na pełną dychotomię podziału aktów administracyjnych wymienionych w punktach od 1 do 4 art.
3. Oznacza to w konsekwencji, że decyzje, postanowienia i postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie mogą być objęte sądową kontrolą jako akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 4.
Skoro więc zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, skarga wniesiona przez H. T. podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podkreślić jednak należy, że sądowa kontrola legalności postanowienia wydanego przez Burmistrza Miasta Ż. będzie możliwa przy rozpatrywaniu ewentualnej skargi strony na ostateczną decyzję organu podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Stosownie bowiem do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Korzystając ze wskazanej drogi, skarżąca nie poniesie ujemnych skutków prawnych, związanych z nieprawidłowym pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zawartym w postanowieniu Burmistrza Miasta Ż. Z przedstawionych wyżej powodów Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.