Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy.
W zażaleniu na wyżej oznaczone postanowienie strona skarżąca wniosła o jego uchylenie.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącej spółki (adwokat) wezwany został do uzupełnienia braku formalnego zażalenia na postanowienie z dnia 5 stycznia 2009 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia, poprzez złożenie odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem.
Wezwanie powyższe doręczone zostało pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17 lutego 2009 r. i nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 3 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów stawianych przez przepisy prawa takim pismom jest dołączenie do nich odpisów celem doręczenia ich stronom postępowania (art. 47 § 1 ppsa).
Zgodnie natomiast z art. 197 § 2 cytowanej ustawy, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Przepis art. 178 ppsa, mający z mocy wskazanego już wyżej art. 197 § 2 ustawy zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi z kolei, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca wezwana została do rąk pełnomocnika do uzupełnienia w zakreślonym terminie braku formalnego zażalenia poprzez złożenie jego odpisu.
Wymagany odpis zażalenia nie został złożony. Zaistniała sytuacja sprawia, że brak formalny zażalenia na postanowienie z dnia 5 stycznia 2009 r. nie został usunięty, a zatem podlega ono odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie przytoczonych przepisów i przy zastosowaniu art. 16 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.