Uzasadnienie
Wnosząc skargę kasacyjną od wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r., pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, przedstawił jego wniosek o przyznanie pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik ów został jednak ustanowiony na podstawie postanowienia z dnia 13 marca 2013 r., którym przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym też zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 29 marca 2013 r., co stwierdzono zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. (k. 208).
Podkreślić wypada, że zwolnienie wynikające z tego postanowienia odnosi się do całości kosztów sądowych, jakie związane są z postępowaniem w sprawie, w tym do tych, które łączą się z wniesieniem skargi kasacyjnej. Stosownie wszak do art. 241 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postanowieniu bez określenia zakresu tego zwolnienia oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
Tym samym wniosek o zwolnienie od kosztów był w rozpatrywanej sprawie zbędny i nie może być rozpoznany: niepodobna przecież wnioskodawcy ani niejako ponownie przyznać tego, co już mu przyznano prawomocnym orzeczeniem, ani tym bardziej tego odmówić, oddalając jego wniosek. Pozostaje jedynie uznanie postępowania w przedmiocie prawa pomocy za bezprzedmiotowe, a takie postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosowanego w stosunku do postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy na zasadach analogii.