Postanowienie WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2006 r., I SA/Gl 1925/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 9 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. P. i M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Anna Wiciak przewodniczący

Uzasadnienie

Pismami z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżących – A. P. i M. P., do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] PK w przedmiocie podatku akcyzowego, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie.

Wezwanie to, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach jego niewykonania w zakreślonym terminie, doręczone zostało w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy.

W piśmie z dnia [...] r., nadanym w dniu [...] r., skarżący A. P. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej PSA, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Brak oznaczenia w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia (w sytuacji gdy przedmiotem sporu jest należność pieniężna) stanowi niewątpliwie brak formalny skargi, a to na mocy art. 215 § 1 PSA, zgodnie z którym w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

W niniejszej sprawie skarżący wezwani zostali do uzupełnienia wskazanego wyżej braku formalnego skargi. W tym miejscu wskazać należy, iż brak ten uzupełniony został przez skarżącego A. P. z uchybieniem terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności, termin ten bowiem upłynął bezskutecznie w dniu [...] 2005 r. Z kolei skarżący M. P. w ogóle nie odpowiedział na skierowane do niego wezwanie Sądu.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wyżej cytowanych przepisów i przy zastosowaniu art. 58 § 3 PSA, orzekł jak w sentencji.