Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. skarżący A. B., reprezentowany przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...]oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, w której stwierdzono, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 1 sierpnia 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w osobową spółkę prawa handlowego, jest nieprawidłowe.
W skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 20 lutego 2014 r., organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.
Następnie w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. pełnomocnik strony oświadczył, że cofa skargę.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie został uiszczony w wysokości 200,00 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, opubl. w LEX nr 741676; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, opubl. w LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, opubl. w LEX nr 187112).
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r., a więc przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie, złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zatem na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.