Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2005 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G.." W tych ramach zwrócił się o uchylenie decyzji Naczelnika i "nakazanie organowi celnemu zwrotu nadpłaconego podatku."
W treści uzasadnienia skargi K. S. podniósł, że "obowiązek zapłaty akcyzy ustalony w Polsce jest niezgodny z art. 23 ust. 1 i 2, art. 25 i art. 90 TWE".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4.
W świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wystąpienie K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stanowi zaskarżenia żadnego aktu administracyjnego, podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Nie sposób bowiem przyjąć, iż dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym jest decyzją administracyjną lub postanowieniem. Nie jest też żadnym innym aktem administracyjnym lub wyrazem czynności podlegającym z mocy art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Należało przy tym odnotować, że lektura odpowiedzi na skargę pozwoliła przyjąć, że w tej sprawie nie wydana została jakakolwiek decyzja administracyjna, w tym w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym.
Wyjaśnić zatem trzeba, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257) podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane przy przywozie na terytorium złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego (art. 81 ust.1) oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Oznacza to, że obowiązek podatkowy powstaje w drodze samoobliczenia.
Z kolei art. 82 ust. 4 tej ustawy stanowi, iż przy rejestracji pojazdu podmiot jest obowiązany przedstawić, wydany przez właściwego naczelnika urzędu celnego, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Tak więc dokument ten jest w istocie rzeczy zaświadczeniem o zapłaceniu akcyzy wynikającej ze skróconej deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącego, a jako taki nie jest przejawem władczego rozstrzygnięcia.
Zakwestionowanie zapłaty podatku może nastąpić natomiast w trybie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 75 podatnikowi przysługuje prawo wystąpienia do właściwego organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty podatku i rozstrzygnięcie tej kwestii winno nastąpić w formie decyzji, od której stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia tj. właściwej Izby Celnej. Decyzja wydana przez organ II instancji jako ostateczna może zostać zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Stwierdzając zatem w niniejszej sprawie brak tzw. substratu zaskarżenia, skargę inicjującą postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uznać należy za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.