Uzasadnienie
W dniu [...]2006 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) I. H., reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników, wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], do której dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Sąd przekazał skargę wraz z odpisem Dyrektorowi Izby Skarbowej w K., o czym zawiadomiono pełnomocnika skarżącej informując jednocześnie o treści przepisów art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Skarga została nadana na adres Dyrektora Izby Skarbowej w K. w dniu [...] 2006 r., co wynika z datownika znajdującego się na kopercie, w której przesłano skargę do organu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2007 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku, gdy strona wniesie skargę po upływie terminu do jej wniesienia, w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd skargę odrzuca.
Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Tylko okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy p.p.s.a., a zatem od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 1 stycznia 2006 r., możliwe było skuteczne wniesienie skargi zarówno za pośrednictwem organu administracyjnego, jak i bezpośrednio do sądu. Sąd, do którego złożono skargę, przekazywał ją organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczyła, uznając ją za wniesioną prawidłowo (art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Powyższy przepis miał jednak charakter przejściowy i po dniu 1 stycznia 2006 r. jedynym prawidłowym trybem wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku zaś gdy strona skarżąca nie zastosuje się do tego wymogu i wniesie skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd co prawda skargę przekaże właściwemu organowi, jednak w takim przypadku uznaje się, że skarga została wniesiona dopiero w dniu przekazania skargi organowi administracyjnemu, a nie w dacie wniesienia skargi do sądu.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja – zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi - została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] 2006 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem [...] 2006 r. W tej dacie pełnomocnik skarżącej za pośrednictwem poczty wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu [...] 2006r.
i niezłocznie została przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w K.. Jak wynika z datownika znajdującego się na kopercie, w której skarga została przesłana do organu odwoławczego, nastąpiło to w dniu [...] 2006 r. i tylko ta data mogła być brana pod uwagę przy ocenie zachowania terminu do wniesienia skargi. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a jednoznacznie bowiem wskazuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w K. mogła było potraktowana jako spełniająca powyższe warunki.
Skoro zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] 2006 r., a skarga została wniesiona dopiero w dniu [...] 2006 r., uznać ją należało za spóźnioną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.