Postanowienie WSA w Gliwicach z 6 lutego 2006 r., I SA/Gl 2000/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 6 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skład

sędzia NSA Ewa Madej przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Sygn. I SA/Gl 2000/05

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 123, art. 138 § 1 pkt 3 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), umorzyło postępowanie w przedmiocie zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. na postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu podkreśliło, że Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] r. przekazał wspomnianemu Naczelnikowi podanie H. W., stanowiące według niego zarzut w postępowaniu egzekucyjnym i że ze stanowiskiem tym Naczelnik się nie zgodził. W swym zażaleniu wywiódł on mianowicie, iż rzeczone podanie zawiera wniosek skierowany do organu podatkowego, czyli Wójta Gminy W., o sprawdzenie i skorygowanie dokonanych wpłat, który to wniosek powinien być załatwiony przez tegoż Wójta.

Kolegium nie odniosło się merytorycznie do zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jego zdaniem nie przysługuje mu bowiem – jako organowi będącemu adresatem "przekazania" – status strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa i dlatego mógł on "podjąć inne czynności – zwrócić się do organu właściwego o rozpatrzenie sporu o właściwość, bądź zwrócić się do właściwego organu z prośbą o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności postępowania".

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] r. Uzasadniając skargę, podkreślił, że jest stroną postępowania w znaczeniu określonym w art. 28 kpa, gdyż postępowanie to dotyczy jego obowiązku wynikającego z prawa materialnego. Według skarżącego pojęcie strony ma "szeroki wymiar prawny", którego "ramy wyznacza" regulacja art. 29 kpa, gdzie wymieniono "osoby prawne, do których zawsze należy Skarb Państwa, oraz inne podmioty państwowe samorządowe i prywatne". Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł następnie, że organ samorządowy nałożył na niego obowiązek załatwienia sprawy i że gdyby odmówić mu statusu strony, to nie mógłby wnieść wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy W.. Wyraził również stanowisko, iż postanowienie to narusza przepisy o właściwości i opiera się na błędnej kwalifikacji wniosku strony.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 104 § 1, art. 123, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 kpa, stwierdziło z urzędu nieważność postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do skargi, podkreślić należy, że – wbrew wyrażonemu w niej poglądowi – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego nie przysługują prawa strony zarówno w rozumieniu art. 28 kpa, jak i art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Niepodobna bowiem przyjąć, że postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] r. o przekazania temu Naczelnikowi wniosku wniesionego w toku postępowania egzekucyjnego dotyczyło jego interesu prawnego, o którym mowa w obu tych przepisach, czy też obowiązku wspomnianego w art. 28 kpa. Jest tak, ponieważ skarżący występuje w tym postępowaniu nie w sferze dominium, czyli jako reprezentant osoby prawnej – Skarbu Państwa, co zdaje się podnosić w skardze, lecz w sferze imperium, czyli jako organ administracji. Stąd też obowiązki, jakie mogły w stosunku do niego powstać w wyniku kwestionowanego przez niego postanowienia o przekazaniu, miały charakter procesowy i w najmniejszym stopniu nie wynikały z prawa materialnego. Innymi słowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego działał w ramach struktury organów uczestniczących w procesie stosowania prawa i dlatego wynik tego procesu w żadnej mierze nie kształtował jego sytuacji prawnej. W konsekwencji nie ma on uprawnień do poddawania aktów administracyjnych podejmowanych przez siebie lub inne organy kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji czy też do wykorzystywania postępowania sądowo-administracyjnego do rozstrzygania sporów powstałych w wyniku zajęcia odmiennego stanowiska prawnego niż wyrażone przez inny organ (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 212). Mógł on natomiast, jak słusznie zauważa Kolegium, wystąpić z wnioskiem o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego do sądu administracyjnego (art. 22 § 3 pkt 2 kpa) lub zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozważenie możliwości stwierdzenia z urzędu nieważności postanowienia o przekazaniu (art. 157 § 1 i 2 kpa). Ta ostatnia sytuacja miała zresztą miejsce w rozpatrywanej sprawie, co z wyszczególnionych wyżej względów nie oznacza, iż skarżący mógł jako strona wnioskować o stwierdzenie nieważności. Jego interwencja w tym zakresie miała zatem wymiar jedynie sygnalizacyjny, wskazujący na potrzebą podjęcia stosownych działań z urzędu. Stanowisko, jakie zajęło Kolegium w sprawie, należy zatem uznać za prawidłowe, choć bez aprobaty trzeba odnieść się do faktu, iż zaskarżonym postępowaniem umorzyło ono postępowanie zażaleniowe, zamiast na podstawie art. 134 w związku z art. 144 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) stwierdzić niedopuszczalność zażalenia.

W świetle dotychczasowych uwag stwierdzić trzeba, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i jako taka – na postawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega odrzuceniu.

.