Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. pełnomocnik skarżącej A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] nr [...] uchylającą w części decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] i określającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...]zł.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2009 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – W. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 marca 2009 r., zaś w odpowiedzi na nie - pismem z dnia 13 marca 2009 r. – pełnomocnik skarżącej wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Następnie w piśmie z dnia 16 marca 2009 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz załączył pełnomocnictwo procesowe z dnia 13 marca 2009 r. do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Brakiem formalnym skargi jest niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w sytuacji, gdy podlega ona wpisowi stosunkowemu. W myśl bowiem art. 215 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowania sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Z kolei zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Jednocześnie w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. W razie wątpliwości sąd może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Nie dołączenie do pisma procesowego pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy oraz nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego. Tego rodzaju braki formalne skargi podlegają usunięciu w sposób przewidziany w art. 49 § 1 P.p.s.a., a ich nie usunięcie w terminie 7 dni prowadzi – w przypadku kiedy wniesione pismo procesowe jest skargą - do jej odrzucenia zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, w wezwaniu Sądu doręczonym mu w dniu 6 marca 2009 r., został pouczony o konsekwencjach jego niewykonania w wyznaczonym terminie i pomimo tego uzupełnił wskazane braki formalne skargi w dniu 16 marca 2009 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu. Natomiast termin zakreślony dla dopełnienia tych czynności upłynął bezskutecznie, zgodnie z przywołanym pouczeniem, w dniu 13 marca 2009 r. (piątek).
W odniesieniu do wniosku pełnomocnika skarżącej o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi warto wskazać, iż wyżej wymieniony termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. W sytuacji gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 29/06, POP 2007/5/69).
Mając zatem na uwadze powyższe, na mocy przywołanych przepisów oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.