Uzasadnienie
W skardze datowanej na 6 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego w dniu 2 lutego 2015 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skierował do pełnomocnika skarżącej wezwanie do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 lutego 2015 r. Ponieważ nie zostało wykonane, referendarz sądowy wydał w dniu 9 marca 2015 r. zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 marca 2015 r.
W piśmie datowanym na 25 marca 2015 r. i w tym dniu wniesionym skarżąca zawarła sprzeciw od powyższego zarządzenia.
W dniu 13 kwietnia 2015 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wskazanego sprzeciwu poprzez podpisanie sprzeciwu w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
W dniu 20 kwietnia 2015 r. skarżąca wniosła podpisany sprzeciw. Równocześnie na urzędowym formularzu przedstawiła kolejny, datowany na 20 kwietnia 2015 r., wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając to na względzie, odnotować należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według określonego wzoru. Niespełnienie tego wymogu stanowi więc brak formalny wniosku uniemożliwiający nadanie wnioskowi prawidłowego biegu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli z kolei pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Konsekwencją niewykonania takiego wezwania jest wydanie przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Taki sam skutek następuje w przypadku, gdy pismo to zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie bowiem do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zarządzenie w tym przedmiocie może wydać referendarz sądowy.
Podkreślenia wymaga, że termin do wykonania wezwania do uzupełnienia lub poprawienia pisma został określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może on podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ rodzi konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone.
Jeśli więc w niniejszej sprawie w dniu 16 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 6 grudnia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy, to wezwanie to winien wykonać najpóźniej w poniedziałek 23 lutego 2015 r., czego nie uczynił. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musi, jak wyżej wykazano, skutkować pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania.
Niejako na marginesie niezbędne jest jednak zaznaczenie, że po prawomocnym zakończeniu postępowania z tego wniosku zostanie nadany bieg kolejnemu, datowanemu na 20 kwietnia 2015 r., wnioskowi o przyznanie prawa pomocy, który skarżąca złożyła już na urzędowym formularzu.