Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych oddalił zarzut wniesiony przez P. S. (dalej: skarżący, zobowiązany) w sprawie egzekucji administracyjnej, dotyczącej składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
W postanowieniu powyższym zawarte zostało pouczenie o możliwości wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego bądź wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. skarżący, działając za pośrednictwem fachowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Ze wskazanych powyżej regulacji wynika, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść na rozstrzygnięcie, które nie może być już zaskarżone w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bądź zażalenie, a to z tego względu, że środek taki został już wykorzystany albo dlatego, że postępowanie administracyjne w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co jednakże wynikać musi z przepisów szczególnych.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddalające zarzut zgłoszony przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.
Organ ten działał jednak, wydając powyższe postanowienie, jako wierzyciel oraz jednocześnie organ egzekucyjny (organ pierwszej instancji), co wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Od postanowienia tego przysługiwał zatem środek zaskarżenia w postaci zażalenia, składanego w terminie 7 dni do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Z uwagi na to, dopiero na postanowienie wydane w drugiej instancji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach po wyczerpaniu toku instancji, przysługiwałaby zobowiązanemu skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2018r., sygn. akt I SA/Kr 305/18; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, skarga wniesiona na postanowienie wydane w pierwszej instancji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, musi być uznana za niedopuszczalną (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 114/19).
Końcowo zauważyć należy, że fakt błędnego pouczenia o środku zaskarżenia, zawartego w postanowieniu, nie może skutkować uznaniem skargi za dopuszczalną, niemniej jednak stanowić może podstawę do zgłoszenia właściwemu organowi wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1392/06).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.