Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 lutego 2019 r., złożonym do sprawy o sygn. akt I SA/Gl 862/18, B.P. wniósł o rozszerzenie skargi z uwagi na wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. zaskarżonego postanowienia, oznaczonego w sentencji niniejszego postanowienia, w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 14 lutego 2019 r. powyższe pismo zostało uznane za nową skargę i zarejestrowane pod sygn. akt I DK/Gl 4/19, ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu. Jednocześnie Sąd przekazał powyższą skargę organowi celem nadania jej dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") informując jednocześnie skarżącego o powyższym fakcie.
Pismem z dnia 12 marca 2019 r. organ przekazał odpowiedź na skargę wraz ze skargą i uporządkowanymi aktami administracyjnymi sprawy, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 230/19. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wskazał, że skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Od postanowienia organu I instancji, jakim niewątpliwie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., wydanego w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, przysługuje prawo złożenia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonym postanowieniu. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia, jednakże równocześnie złożył przedmiotową skargę do Sądu.
Tymczasem z treści art. 52 p.p.s.a. wynika wprost, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być akt lub czynność, od których nie przysługuje już żaden określony w wyżej wymienionym przepisie prawa środek zaskarżenia, a zatem rozstrzygnięcia ostateczne, od których nie przysługuje środek zaskarżenia.
W tej sytuacji, skoro sąd administracyjny nie zastępuje orzekających w toku postępowania administracyjnego organów II instancji, a jego działania nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Jedynie na marginesie wskazać przyjdzie, że za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której składana skarga ma dotyczyć równocześnie nieistniejącego w dacie jej wniesienia rozstrzygnięcia organu II instancji. Skargę bowiem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, a zatem musi ono istnieć w obrocie prawnym. Tymczasem pomimo powyższego skarżący w przedmiotowej skardze żądał objęcia nią również ewentualnie wydanego rozstrzygnięcia organu II instancji.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.