Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., wydanym w trakcie postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 482/13, przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata. Na podstawie tego postanowienia w postępowaniu ze skargi o wznowienie tego postępowania wyznaczony został adwokat R. W. Pełnomocnik ten w dniu 30 maja 2014 r. zapoznał się z aktami sprawy (k. 31 akt) i złożył różne pisma, w tym opinię prawną z dnia 4 lipca 2014 r., zawierającą też wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Nie zdecydował się natomiast na zaskarżenie wydanego w sprawie orzeczenia, wskutek czego stało się ono prawomocne.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia. W § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano takie stawki za postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji – postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się na tym etapie.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.