Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...]nr [...] o zaliczeniu wpłaty dokonanej przelewem w dniu 26 października 2016 r. z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości [...] zł na poczet zaległości podatkowych – na należność główną [...] zł, na odsetki za zwłokę 0,00 zł oraz na koszty upomnienia [...]zł.
Na powyższe postanowienie SKO z dnia [...]. J. A. (dalej także: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowego.
Kolegium zaznaczyło, że po rozpoznaniu podniesionych w skardze zarzutów uznało, iż zasługuje ona w całości na uwzględnienie. W szczególności SKO zaznaczyło, że postanowienie dotyczące zaliczenia wpłaty należało doręczyć zarówno skarżącej, jak i A. A., gdyż są oni podatnikami łącznego zobowiązania pieniężnego. Kolegium uchyliło w związku z tym zaskarżone postanowienie z dnia [...] oraz postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...], a ponadto zaliczyło wpłatę dokonaną w dniu 27 października 2016 r. przez skarżącą w wysokości [...]zł tytułem łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. (III rata i IV rata) na poczet zobowiązania głównego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2016 r. J.A. i A.A. w kwocie [...]zł (III rata [...]zł i IV rata [...]zł) i na poczet kosztów upomnienia ([...]zł). Nadto Kolegium stwierdziło, że nie miało miejsca wydanie zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
Do odpowiedzi na skargę SKO załączyło wydane w ramach autokontroli postanowienie z dnia [...]nr [...].
Następnie w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. Kolegium poinformowało Sąd, iż postanowienie wydane w ramach autokontroli nie zostało zaskarżone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Wskazuje się, że użycie przez ustawodawcę zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, iż chodzi tutaj o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego – po wniesieniu skargi do sądu (por. B. Dauter, Komentarz do art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wersja elektroniczna LEX). Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na mocy tego przepisu następuje w szczególności w sytuacji, gdy w toku tego postępowania przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia (sąd administracyjny pozbawiony zostaje przedmiotu kontroli).
W rozpoznawanej sprawie, mieszcząc się w trzydziestodniowym terminie, liczonym od dnia otrzymania skargi, Kolegium postanowieniem z dnia [...]uchyliło własne postanowienie, będące przedmiotem skargi, oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, oraz orzekło merytorycznie o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez skarżącą. Stwierdziło zarazem, że nie miało miejsca wydanie zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa.
W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone do tut. Sądu rozstrzygnięcie. Tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.