Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] określającą A w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. należnego od B Sp. z o.o. w K. w kwocie [...] zł.
W skardze na ww. decyzję pełnomocnik skarżącej Spółki zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 565/11. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], mocą którego stwierdzono niedopuszczalność odwołania A w K. od decyzji Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] określającej skarżącej Spółce jako następcy prawnemu B Sp. z o.o. wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 w kwocie [...] zł. Zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu
I instancji z dnia [...] nie została skutecznie doręczona. Podkreślił, iż organ
I instancji, ignorując ocenę prawną wyrażoną w ww. wyroku po ponownym przeprowadzeniu kontroli podatkowej wydał w dniu [...] kolejną decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok, która w następstwie odwołania została uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie organ I instancji kolejną decyzją wydaną w dniu [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego za wskazany okres, która to decyzja został utrzymana w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. Zdaniem pełnomocnika Spółki mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której w świetle ww. wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą po raz drugi określona została wysokość zobowiązania podatkowego z tego samego tytułu. Podniósł także, że Sąd w ww. wyroku nie orzekł, stosownie do art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., czy i w jakim zakresie uchylone postanowienie z dnia 11 maja 2011 r. nie podlega wykonaniu, a zatem to od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie zależało, czy organ odwoławczy faktycznie utrzymał w mocy decyzję wydaną po raz drugi w tej samej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ nie przychylił się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego. Zaznaczył, że z uwagi na nieprawomocność wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2013 r. oraz niewstrzymanie wykonalności uchylonego aktu na podstawie art. 152 p.p.s.a. postanowienie z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] nadal funkcjonuje w obrocie prawnym i zarazem wiąże organ. Mając powyższe na uwadze uznał, że decyzja z dnia [...] w ogóle nie weszła do obrotu prawnego, zatem decyzja organu I instancji z dnia [...] jest obecnie jedynie funkcjonującą w obrocie prawnym decyzją w przedmiocie określenia B Sp. z o.o. w K. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Nie zachodzi zatem, w ocenie organu, sytuacją, na którą powołuje się pełnomocnik Spółki, tj. iż jest to drugie orzeczenie rozpatrujące tę samą sprawę.
W toku postępowania Sąd ustalił, że wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 565/11 tut. Sąd uznał, iż nie było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] określającej skarżącej Spółce jako następcy prawnemu B Sp. z o.o. wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., zatem Dyrektor Izby Skarbowej w K. winien był ten środek zaskarżenia merytorycznie rozpatrzyć, jako że odwołanie zostało wniesione w terminie przez osobę do tego umocowaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08).
Przesłankami zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. są: zależność postępowań w znaczeniu prejudycjalnym oraz to, aby oba postępowania (tu sądowoadministracyjne) pozostawały w toku. Wskazane w tym przepisie zależności polegają na tym, że oczekiwane rozstrzygnięcie, które ma zapaść w innej sprawie, rzutuje na oceny dokonane w sprawie, w której postępowanie zostaje zawieszone.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu związek pomiędzy sprawą niniejszą i sprawą o sygn. akt I SA/Gl 565/11, w której wniesiono skargę kasacyjną jest na tyle ścisły, że wynik postępowania wywołanego tą skargą kasacyjną rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 565/11. W szczególności rozpoznanie skargi kasacyjnej będzie miało znaczenie przesądzające o tym, czy postępowanie organów w rozpoznawanej sprawie było prawidłowe. Treść podjętego przez Naczelny
Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia będzie bowiem warunkować odpowiedź na pytanie, czy w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje w przedmiocie określenia A w K. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Dlatego też rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie musi być wydane z uwzględnieniem wyroku, jaki zapadnie w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 565/11.
W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – mając także na uwadze względy ekonomiki procesowej, orzeczono jak w sentencji.