Uzasadnienie
W treść skargi z dnia 27 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wplótł między innymi wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, a w szczególności od wpisu sądowego od skargi. W załączonym do skargi druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca oświadczyła, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. W chwili obecnej posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.
W dalszej kolejności, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, pełnomocnik skarżącej nadesłał pismo przewodnie z dnia 23 kwietnia 2015 r. wraz z plikiem dokumentów. W piśmie tym pełnomocnik oświadczył m.in., że skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej, a z uwagi na to, że nie osiąga dochodów, w utrzymaniu gospodarstwa pomaga jej finansowo córka A. B. Z przedstawionych dokumentów wynika, że miesięczne opłaty z tytułu mediów, pokrywane są przez ww. córkę i stanowią kwotę około 300 zł. Pełnomocnik podkreślił, że pomimo zameldowania pięciu osób, w nieruchomości, którą zajmuje skarżąca na podstawie przydziału z 1982 r., przebywa obecnie wyłącznie G. K. i nie prowadzi z żadnym z dzieci wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca oświadczyła, że źródłem finansowania wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru jest pomoc finansowa córki, która na tę okoliczność uiściła zaliczkę w kwocie 500 zł. Do ww. pisma pełnomocnika dołączono dokumenty źródłowe, które potwierdzają przywołane wyżej oświadczenia strony.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Wniosek skarżącej zasługuje po części na uwzględnienie.
Jego rozstrzygnięcie sprowadzało się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.).
W uznaniu rozpoznającego wniosek, do zachwiania sytuacji materialnej skarżącej doszło już w momencie kiedy stała się ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Taki stan rzeczy utrzymuje się do nadal, co potwierdza stosowne zaświadczenie urzędu pracy. W tym stanie rzeczy uznano, że skarżąca nie będzie w stanie partycypować w kosztach sądowych na obecnym etapie postępowania, co uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi (pkt 1 sentencji). O pozostałej części kosztów orzeczono w pkt 2 sentencji. W tych ramach uznano, po pierwsze, że są to koszty przyszłe i niepewne, a po drugie, skarżąca – z uwagi na swój wiek – ma w dalszym ciągu szansę na podjęcie zatrudnienia, co może prowadzić do zmiany jej sytuacji materialnej.
Wypada jednakowoż zaakcentować, że w toku rozpoznania wniosku zrodziła się hipoteza, iż wbrew deklaracjom skarżącej, we wspólnym gospodarstwie domowym może z nią przebywać jedna z córek. Przyjęto jednakowoż, iż córka, podobnie jak i pozostałe dzieci, mogą współkształtować sytuację materialną skarżącej tylko i wyłącznie poprzez partycypację w kosztach utrzymania wspólnej nieruchomości. Niepodobna bowiem przyjąć, że Sąd miałby przenieść na dzieci obowiązek uczestniczenia w kosztach sądowych postępowania zainicjowanego przez ich matkę.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, że w przypadku skarżącej spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., mając przy tym na uwadze art. 245 § 3 wspomnianej ustawy.