Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] S. i M. Ż. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. Na mocy tej decyzji odmówiono skarżącemu wypłaty odszkodowania w kwocie [...] zł "...za poniesioną szkodę, z tytułu wydania wadliwej decyzji nr [...] z dnia [...], uchylonej decyzją Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. nr [...] z dnia [...]"...
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia należało odnotować, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o art. 260 § 1 i 2, art. 261 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Tryb dochodzenia odszkodowania, przewidziany w art. 261 tej ustawy, jest dwustopniowy: pierwszy administracyjny, a drugi sądowy. O ile więc pierwszy z etapów został zakończony aktem będącym przedmiotem niniejszej skargi, o tyle drugi z nich został wadliwie zainicjowany. W myśl bowiem art. 261 § 4 Ordynacji podatkowej w przypadku odmowy orzeczenie odszkodowania – co miało miejsce w niniejszym przypadku – lub orzeczenia o odszkodowaniu w wysokości mniejszej od zgłoszonej w żądaniu w tej sprawie, stronie przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Należało więc odnotować, że wydanie decyzji w sprawie odszkodowania wyczerpuje drogę administracyjną i daje stronie możliwość wszczęcia dalszego postępowania cywilnego przed sądem powszechnym w sprawie o odszkodowanie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2000 r. sygn. III SAB 58/98, publ. LEX nr 46230). Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie odszkodowania stanowi konieczną przesłankę wszczęcia postępowania cywilnego, nie zaś etap zwykłego postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem wyroku sądu administracyjnego (czytaj z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt III RN 129/01, publ. OSNP nr 13, poz. 302).
Konkludując, stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu w sprawie odszkodowania przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Powództwo może być wniesione w razie:
- 1) wydania decyzji odmawiającej odszkodowania,
- 2) wydania decyzji orzekającej odszkodowanie w kwocie niższej od kwoty żądanej przez stronę,
- 3) niewydania żadnej decyzji w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesienia żądania przez stronę (por. B. Gruszyński [w:} S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, s. 662).
Z tych względów należało stwierdzić, że niniejsza sprawa zainicjowana przez S. i M. Ż. winna być przedmiotem kognicji właściwego sądu powszechnego. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy w sprawie należącej do właściwości innych sądów. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co też orzeczono w części dyspozytywnej postanowienia w trybie art. 58 § 3 p.p.s.a.