Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia organ odwoławczy, po rozpatrzeniu podania J. W., będącego pełnomocnikiem M.W., stwierdził bezprzedmiotowość wniosku o przedłużenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa, wyznaczonego w wezwaniu z dnia [...]., nr [...]. W treści postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 13 września 2007 r. J. W. wniósł o wydłużenie wyznaczonego wyżej wskazanym wezwaniem terminu do złożenia pełnomocnictwa. Jednakże w dniu 1 października 2007 r. do organu wpłynęło pismo żony J. W. wraz z prawidłowym pełnomocnictwem, a wobec tego, zdaniem organu, wniosek z dnia 13 września 2007 r. stał się bezprzedmiotowy. Jednocześnie organ poinformował stronę, że na postanowienie nie służy zażalenie.
Postanowienie zostało wysłane na adres wskazany przez pełnomocnika podatniczki – J. W. – tj. adres Aresztu Śledczego w M.. Przesyłka zawierająca to postanowienie wpłynęła do Aresztu Śledczego w dniu 15 października 2007 r., a następnie została zwrócona jako nie podjęta przez adresata do organu z adnotacją "transport 19.09.2007 r. ZK R.". Wobec tego pismem z dnia 5 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił się do Aresztu Śledczego m. in. o potwierdzenie, że J. W. został przetransportowany do Zakładu Karnego w R. w dniu 19 września 2007 r.
W odpowiedzi udzielono informacji, że J. W. został "wytransportowany: zdjęty ze stanu ewidencyjnego. 19-09-2007 ZK R.".
Następnie, w odpowiedzi na wniosek J. W. z dnia 30 listopada 2007 r. o doręczenie postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] i [...], organ przy piśmie z dnia 10 stycznia 2008 r. doręczył mu kserokopię żądanych postanowień, wskazując jednocześnie, że przesyłane są one jedynie informacyjnie, gdyż doręczenie nastąpiło, zgodnie z art. 146 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60), z dniem 15 października 2007 r. Pismo to zostało odebrane w dniu 29 stycznia 2008 r.
Skarga na postanowienie oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia została nadana w dniu 17 lutego 2008 r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 10 marca 2008 r., a Sąd, mając na względzie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał ją według właściwości organowi. Skarga została nadana drogą pocztową w dniu 14 marca 2008 r. i wpłynęła do organu w dniu 17 marca 2008 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. przekazując skargę do sądu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że jest ona niedopuszczalna z powodu braku podstaw do zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego, a nadto zwrócił uwagę, że do skargi nie załączono pełnomocnictwa do reprezentowania M. W. przed sądami administracyjnymi.
W dalszej kolejności na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 kwietnia 2008 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do występowania przed sądami administracyjnymi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 5 maja 2008 r. (data nadania) zostało złożone pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą i uprawniające J. W. do "występowania i reprezentowania (...) przed sądem administracyjnym syg. akt I SA/Gl 256/08,
I SA/Gl 257/08, I SA/Gl 258/08, I SA/Gl 259/08". Ponieważ pełnomocnictwo zostało złożone w jednym egzemplarzu, dołączono go do akt o sygn. I SA/Gl 256/08.
Z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do usunięcia braku formalnego dokonano reklamacji przesyłki. Z pisma Poczty Polskiej z dnia 19 czerwca 2008 r. wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono w dniu 25 kwietnia 2008 r. Na dowód powyższego do pisma załączono duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej ppsa), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W świetle z kolei art. 46 § 3 ppsa nie dołączenie pełnomocnictwa należy traktować jako brak formalny pisma. Dlatego też wezwano pełnomocnika skarżącej, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braku skargi, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął z dniem 2 maja 2008 r. Należy w tym miejscu odnotować, że brak formalny skargi nie został usunięty, gdyż pełnomocnictwo zostało złożone po upływie terminu do dokonania tej czynności tj. w dniu 5 maja 2008 r., a nadto złożono je w jednym tylko egzemplarzu, który dołączono do akt o sygn. I SA/Gl 256/08.
Ponadto należy wskazać, że skarga jest niedopuszczalna. Jedną z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest – jak trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę organ – zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Skarga zaś została wniesiona na postanowienie nie podlegające sądowej kontroli, której zakres wyznacza art. 3 § 2 ppsa. W myśl pkt 2 i 3 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym zaskarżeniu mogą podlegać zatem tylko takie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. A contrario, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie. Z takim zaś rozstrzygnięciem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Dlatego skargę należy uznać za niedopuszczalną, a taka skarga w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa oraz art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.