Uzasadnienie
- 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ nadzoru) z dnia [...] r. stwierdzające, że odwołanie A Sp. z o. o. (dalej: Spółka, strona) z dnia 19 października 2020r. wniesione przez Prezesa Zarządu A. W. (dalej: Prezes Zarządu) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów za styczeń 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania.
- 2. Postępowanie przed organami administracji.
- 2.1. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji określił Spółce za styczeń 2016 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 106 z późn. zm., dalej: u.p.t.u.) podatek do zapłaty za styczeń 2016 r. w kwocie [...]zł.
- 2.2. Prezes Zarządu, nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, w dniu 19 października 2020 r. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji organu I instancji.
- 2.3. Organ nadzoru uznał, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wskazał, że decyzja organu I instancji, zawierająca stosowne pouczenie o możliwości i terminie wniesienia odwołania, została wysłana na zgłoszony do Krajowego Rejestru Sądowego adres siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] i doręczona w dniu 2 października 2020 r. pracownicy Spółki - E. W.. Potwierdzenie odbioru zostało również opieczętowane pieczątką Spółki.
Dalej podkreślił, że skoro ww. decyzja została doręczona w dniu 2 października 2020 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 października 2020 roku. Tymczasem odwołanie od ww. decyzji zostało nadane na poczcie w dniu 19 października 2020 roku, a zatem już po upływie ustawowego terminu, co oznacza, że nie jest możliwe jego merytoryczne rozpatrzenie, a jedynie stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
- 3. Postępowanie przed Sądem I instancji.
- 3.1. Na powyższe postanowienie, Spółka reprezentowana przez Prezesa Zarządu, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że strona miała pełnomocnika i tym samym decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Wskazano, że termin nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r. Zaakcentowano również, że organ I instancji nie wykazał, aby dnia 2 października 2020 r. doręczył przesyłkę osobie upoważnionej i podkreślono, że nie było to możliwe wobec faktu, iż reprezentant strony w tym dniu uczestniczył cały dzień w czynnościach w ramach postępowań karno-skarbowych w Urzędzie Skarbowym w B.. Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie B. M.– starszej ekspert skarbowej na tę okoliczność.
3.2. Odpowiadając na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił, iż całkowicie bezpodstawny jest zarzut, jakoby decyzja organu I instancji została nieprawidłowo doręczona stronie, ponieważ miała ona ustanowionego pełnomocnika.
Organ I instancji, po ustaleniu, że w CRPO nie zostało zarejestrowane pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Spółkę, pismem z dnia [...] r., znak: [...] wezwał Spółkę do pisemnego poinformowania, czy jej wolą jest, aby w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. była reprezentowana przez pełnomocnika – Prezesa Zarządu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka przesłała pismo z dnia 24 czerwca 2020 r. do organu I instancji, podpisane przez Prezesa Zarządu, w którym wskazała, że jest on Prezesem jednoosobowego Zarządu tej Spółki i tym samym jest upoważniony do jej reprezentacji, bez konieczności otrzymania pełnomocnictwa.
Następnie organ nadzoru wskazał, iż art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: o.p.) stanowi, że pisma osobom prawnym doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi.
Reasumując, organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję z dnia [...] r. na ujawniony w KRS adres siedziby Spółki, którą w dniu 2 października 2020r. odebrała pracownica tej Spółki.
- 3.3. Dnia 5 marca 2021 r. strona wniosła pismo do tut. Sądu zatytułowane "Stanowisko strony". Podniosła w nim, że przywoływane jest rzekome pełnomocnictwo pocztowe, którego organy podatkowe nigdy nie przedstawiły. Stwierdziła, że sam fakt posługiwania się pieczęcią nie powoduje domniemania pełnomocnictwa. Wniosła o zażądanie od organów podatkowych oryginału bądź uwierzytelnionej kopii takiego pełnomocnictwa.
- 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
- 4.1. Skarga okazała się niezasadna.
- 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
- 4.3. Spór pomiędzy Spółką a Dyrektorem sprowadza się do ustalenia czy w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, co w istocie sprowadza się do przesądzenia czy strona skarżąca działała osobiście przez Prezesa Zarządu czy też ustanowionego w sprawie pełnomocnika.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął dokonane przez organ podatkowy ustalenia faktyczne, albowiem nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
- 4.4. Rozważając sporne zagadnienie Sąd uznał za całkowicie bezpodstawny zarzut jakoby decyzja organu I instancji została nieprawidłowo doręczona stronie, ponieważ miała ona ustanowionego pełnomocnika.
W tych ramach wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji, po ustaleniu, że w CRPO nie zostało zarejestrowane pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Spółkę, pismem z dnia [...] r., znak: [...] wezwał Spółkę do pisemnego poinformowania, czy jej wolą jest, aby w postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. była reprezentowana przez pełnomocnika – Prezesa Zarządu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka przesłała pismo z dnia 24 czerwca 2020 r. do organu I instancji, podpisane przez Prezesa Zarządu, w którym wskazała, że jest on Prezesem jednoosobowego Zarządu tej Spółki i tym samym jest upoważniony do jej reprezentacji, bez konieczności otrzymania pełnomocnictwa.
Tym samym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż o.p. stanowi, że pisma osobom prawnym doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. W realiach rozpoznawanej sprawy decyzja została wysłana na zgłoszony do Krajowego Rejestru Sądowego adres siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] i doręczona w dniu 2 października 2020 r. pracownicy Spółki - E. W.. Potwierdzenie odbioru zostało również opieczętowane pieczątką Spółki.
4.5. Dalej przypomnieć należy, iż z mocy art. 223 § 2 pkt 1 o.p. organ zobowiązany jest stwierdzić, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Okoliczność ta stanowi kategorię obiektywną i jest zależna od uznania organu. Stwierdzenie bowiem wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, zobowiązuje organ do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. W konsekwencji organ dokonując w pierwszej kolejności sprawdzenia spełnienia warunków formalnych i zachowania terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., zobowiązany był orzec jak w sentencji zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to powinno być poprzedzone ustaleniem, w sposób nie budzący wątpliwości, zarówno daty doręczenia decyzji jak też daty wniesienia odwołania, co też organ uczynił.
4.6. Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, że zażalenie wniesione zostało z uchybieniem określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. terminu. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że działała ona przez pełnomocnika, a zatem korespondencja w postępowaniu podatkowym winna być kierowana była na inny adres, aniżeli adres wskazany przez skarżącego, z uwagi na obowiązującą zasadę oficjalności doręczeń. że strona miała pełnomocnika i tym samym decyzja podatkowa winna być doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Tym samym, zdaniem strony skarżącej termin nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r.
Mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd nie podzielił tezy spółki jakoby organ I instancji nie wykazał, aby dnia 2 października 2020 r. doręczył przesyłkę osobie upoważnionej, gdyż nie było to możliwe wobec faktu, iż reprezentant strony w tym dniu uczestniczył cały dzień w czynnościach w ramach postępowań karno-skarbowych w Urzędzie Skarbowym w B.. Spółka złożyła wniosek o przesłuchanie B. M.– starszej ekspert skarbowej na tę okoliczność.
Zdaniem Sądu zasadnie organ podatkowy kierował do skarżącego korespondencję na ujawniony w KRS adres siedziby Spółki, którą w dniu 2 października 2020r. odebrała pracownica tej Spółki.
W konsekwencji nie można przyjąć, że termin do wniesienia zażalenia nie zaczął biec 2 października 2020 r., tylko 5 października 2020r., a zatem termin upłynął 19 października 2020 r.
Podkreślić także przyjdzie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania omami lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, wyrok WSA w Łodzi z 4 listopada 2015 r. I SA/Łd 692/15).
W konsekwencji dokonana przez organ odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do ustaleń dotyczących daty doręczenia decyzji organu I instancji nie może prowadzić do uznania przez Sąd naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ I instancji działał bowiem w oparciu o właściwe normy kompetencyjne (art. 120 o.p.), dążąc w wyczerpujący sposób do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), dokonując wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) i zasady pogłębiana zaufania do organów administracji publicznej (art. 121 § 1 o.p.) znalazło odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.
- 4.7. Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.