Uzasadnienie
W dniu 30 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga kasacyjna A. S. od wyroku tego Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. Do skargi dołączono wymagany przepisami urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF z dnia 22 stycznia 2013 r.), którym skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Należy w tym miejscu odnotować, że na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 kwietnia 2012 r. skarżącą zwolniono od kosztów sądowych. Orzeczenie to zyskało przymiot prawomocnego i do dnia dzisiejszego nie zostało zmienione ani uchylone.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 241 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przepisie prawa lub w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia – oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Jednocześnie warto odnotować, że dopiero uprawomocnienie się orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie będzie sprawą rozpoznawaną przez sąd, a w rezultacie nie będzie też sprawą w toku. Wówczas to strona traci przyznane jej uprawnienia (patrz art. 243 § 1 P.p.s.a.).
Przenosząc te dyspozycje na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, że skarżąca korzysta nadal ze statusu strony zwolnionej od kosztów sądowych, jako że wyrok sądu I instancji pozostał nieprawomocny na skutek wniesienia przez nią skargi kasacyjnej. Oznacza to, iż na obecnym etapie postępowania skarżąca nie będzie zobligowana do uiszczenia m.in. wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Z tych względów wniosek z dnia 22 stycznia 2013 r. o zwolnienie od kosztów sądowych, stał się bezprzedmiotowy, a postępowanie z tego wniosku podlega umorzeniu, o czym orzeczono w sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a.