Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata A. C. W toku tej rozprawy przeprowadzonej w dniu 4 listopada 2014 r. pełnomocnik substytucyjny ww. adwokata podtrzymał skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te "nie zostały dotychczas uiszczone".
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461, dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r.").
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 omawianego rozporządzenia. W § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. wskazano takie stawki za udział w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap postępowania został właśnie zakończony. Uprawnia to do przyznania związanego z tym wynagrodzenia.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r. stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione w dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję ustalającą wysokości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami w otwartym okresie, tj. od 1 lipca 2013 r., natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że przedmiotem zaskarżenia nie jest z góry ustalona kwota pieniężna, wszak rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie pozwala na ustalenie globalnej kwoty zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami. Treść tej decyzji wskazuje jedynie na jej wysokość w skali miesiąca oraz na początkowy okres, od którego miałaby być uiszczana. Z tych też powodów skarga, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2014 r., była pierwotnie, tj. przed przyznaniem skarżącej prawa pomocy, objęta wpisem stałym na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., przyznane wynagrodzenie (opłatę) podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Z tych względów, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.