Uzasadnienie
W piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. J. F. (dalej: skarżący), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia.
Do skargi pełnomocnik skarżącego nie dołączył dokumentu pełnomocnictwa i nie podał numeru PESEL skarżącego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 marca 2024 r., w piśmie z dnia 15 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego oraz złożenie dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Za pismem z dnia 2 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał dokument pełnomocnictwa, z treści, którego wynika umocowanie do zastępowania skarżącego w postępowaniu prowadzonym przez "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w sprawie odwołania od Decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 30 stycznia 2024 r. znak: [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 2014 r., z prawem dalszej substytucji". Pełnomocnik skarżącego podał ponadto numer PESEL skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm) dalej: p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, że pełnomocnik skarżącego nie dołączył do pierwszego pisma wniesionego w sprawie – skargi dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. W związku z tym został w prawidłowy sposób wezwany do usunięcia dostrzeżonego braku. W odpowiedzi na wezwanie nadesłał dokument pełnomocnictwa z treści, którego nie wynikało jednak umocowanie do zastępowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a jedynie umocowanie do zastępowania skarżącego w postępowaniu prowadzonym przez "Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w sprawie odwołania od Decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 30 stycznia 2024 r. znak: [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 2014 r., z prawem dalszej substytucji". Treść przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa nie budziła w ocenie Sądu żadnych wątpliwości.
Nie można było zatem przyjąć, że pełnomocnik skarżącego, świadczący pomoc prawną w sposób zawodowy, w prawidłowy sposób usunął brak formalny skargi, w sytuacji gdy z przedłożonego przez niego odpisu pełnomocnictwa nie wynikało umocowanie do zastępowania skarżącego przed sądem.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że brak formalny skargi nie został usunięty. Skarga obarczona jest więc brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.