Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko A S.A. w T. (dalej: "wnioskodawca" lub "strona skarżąca") przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:
- - koszty ponoszone przez wnioskodawcę na rzecz podmiotu powiązanego z tytułu łącznego wynagrodzenia za nabycie licencji oraz usług pomocniczych podlegają ograniczeniom w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 15e ust. 11 ww. ustawy – jest prawidłowe,
- - w pozostałym zakresie – jest nieprawidłowe.
Na powyższą interpretację indywidualną wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W piśmie z dnia 15 marca 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "ppsa"), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle zaś art. 161 § 1 pkt 1 ppsa w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W omawianej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2019 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.